این غزل به کوتاهی ی وفای تو بود خسرو باقرپور

   میانِ این همه مهرو که در نگاهِ من است، شبِ دو چشمِ فریبات قبله گاهِ من است به جُز طوافِ کعبه ی حُسنت نمی رود قدمم که حَجّ واجبِ من خود همین گناهِ من است! ستاره ی خیال تو در آسمانِ این صحرا، نمایدم که چه سو ره، کدام چاهِ من است اگر چه قاضی ی این مَحکَمه رقیبم بود، در این میان دلِ سرگشته ام گواه من است دگر پی یِ صیدِ دلی نمی رود خسرو شده اسیرِ کمندی که دست شاه من است اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:.