مبارزه با همجنسگرا هراسی در یک کشور «هموفوب»

مبارزه با همجنسگرا هراسی در یک کشور «هموفوب»
رادیو فردا
رادیو فردا - ۲۹ اردیبهشت ۱۳۹۰

در چند روز اخیر، فعالان مدافع حقوق همجنسگرایان تلاش کرده اند تا روز بیست و هفتم اردیبهشت ماه را به روزی برای مبارزه با همجنسگرا هراسی یا هوموفوبیا (Homophobia) تبدیل کنند.   در چند سال اخیر، فعالان مدافع حقوق همجنسگرایان تلاش کرده اند تا روز بیست و هفتم اردیبهشت ماه را به روزی برای مبارزه با همجنسگرا هراسی یا هوموفوبیا   (Homophobia) تبدیل کنند .   در سال ۱۹۹۲ میلادی در همین روز، سازمان بهداشت جهانی، همجنسگرایی را از فهرست بیماریها حذف کرد. اما اقداماتی از این دست از سوی دنیای پزشکی موجب شد تا همجسنگراهراسی، یک شبه از جامعه بشری رخت ببندد .   ضمن اینکه از آن روز تا امروز، گرایشهای جنسی مختلفی نیز – به جز همجسنگرایی –   از گوشه خلوت زندگی برخی به عرصه عمومی وارد شده اند و دنیای امروز، آرام آرام به این باور نزدیک می شود که روزگار رسمیت داشتن تنها یک گرایش جنسی، یعنی دگرجنس گرایی، گذشته است .

"در چند روز اخیر، فعالان مدافع حقوق همجنسگرایان تلاش کرده اند تا روز بیست و هفتم اردیبهشت ماه را به روزی برای مبارزه با همجنسگرا هراسی یا هوموفوبیا (Homophobia) تبدیل کنند"  شاید به همین دلیل باشد که گروهی از فعالان مدافع حقوق همجنسگرایان ایرانی، برای توضیح دقیق تر فعالیتهایشان از واژه «دگرباش جنسی» استفاده می کنند؛ واژه ای که قرار است معرف تمامی تمایلات جنسی – به جز دگرجنس گرایی – باشد. از همجسنگرایی گرفته تا تراجنسی (Transsexual) و دوجنس گرایی .   در سال ۱۳۹۰ خورشیدی، گروهی از ایرانیان با گرایشهای جنسی متفاوت با ابتکاری بدیع تلاش کردند تا نظر افکار عمومی ایرانیان را به موضوعی که کمتر در رسانه های فارسی مطرح می شود، جلب کنند: همجنسگراهراسی .   خارج از کمد   زندگی کردن یا ماندن درون کمد، استعاره ای است که در زبان انگلیسی برای همجنسگرایانی استفاده می شود که هویت جنسی خود را در جامعه مخفی می کنند .   و بیرون آمدن از این کمد که گویی بازداشتگاهی ذهنی است، توصیفی است برای کسانی که به شکلی علنی به اطرافیانشان اعلام می کنند که دگرجنس گرا نیستند .

  همجنسگرایان ایرانی برای مبارزه با همجنسگراهراسی، گامی فراتر از بیرون زدن از کمد را انتخاب کرده اند. آنها در فیس بوک، با راه اندازی یک صفحه با عنوان «ما همه جا هستیم»، رو به روی دوربین نشسته اند و مستقیم توی چشمهای مخاطبشان نگاه کرده اند وسکوت را شکسته اند :   «من به همه کسانی که وقتی در مورد ستم حرف می‌زنند، هموفوبیا را حتی سهوا از قلم می‌اندازند مشکوکم. من به همه کسانی که مسئله همجنسگراها برایشان در اولویت نیست و می‌گویند خیلی مسایل مهمتری در اولویت است مشکوکم . »   «هیچ کدام از ما بیمار نیستیم بلکه گوشه ای از این طبیعت هستیم.»   « مادرمن! برادر من! برادر من! خواهر من! ما هم انسانیم. ما هم دوست داریم زندگی کنیم، ما هم دل داریم، ماهم عاشق می‌شویم .

"  در چند سال اخیر، فعالان مدافع حقوق همجنسگرایان تلاش کرده اند تا روز بیست و هفتم اردیبهشت ماه را به روزی برای مبارزه با همجنسگرا هراسی یا هوموفوبیا   (Homophobia) تبدیل کنند "»   «وقتی از حقوق همجنسگرایان صحبت می کنم، منظورم تمام حقوق بسیار بدیهی است که دراختیار انسان دگرجنسگرا قرار دارد . »   «همیشه خودم را مخفی نگهداشتم و همیشه به خاطر ترس، نقاب من این نیستم روی صورتم بوده است. به خاطر اذیت و آزارهایی که می‌شدم از طرف خانواده و کسانی که نمی‌توانستند مرا قبول کنند، نتوانستم آن طور که می‌خواهم زندگی کنم . »   «این مسئله موجب شده خیلی وقتها دنیایی را که در آن هستیم دوست نداشته باشم .»   «دردناکترین بخش ماجرا این بود که تو نمی‌توانستی حتی در مورد احساست و عشقت با آدم‌های نزدیک به خودت و آنهایی که همیشه پای درد دل تو بودند حرف بزنی . »   این جملات تنها گوشه ای از ویدئوهایی است که توسط ایرانیانی با گرایشهای جنسی متفاوت در این صفحه منتشر شده است؛ جملاتی که روایتی متفاوت و یگانه را از دنیایی کمتر شناخته شده، برابر مخاطب ایرانی قرار می دهند .

  یک کشور «هموفوب»   هرچند در حال حاضر همجنسگرا هراسی پدیده ای منحصر به جامعه ایران نیست و ده ها کشور در جهان برای رابطه جنسی دو همجنس مجازات‌هایی در نظر گرفته اند، اما در ویدیوهای منتشر شده از همجنسگرایان ایرانی انتقادهای جدی علیه جامعه ایران نیز مطرح شده است .   علی عبدی، از مبتکرین راه اندازی صفحه «ما همه جا هستیم» و نخستین کسی که از دیگران خواست تا به مناسبت روز ۲۷ اردیبهشت، سکوت خود را بشکنند، معتقد است که جامعه ایران، جامعه ای «به شدت» همجنسگراهراس است .   او می گوید: « البته در ایران مطالعه جامعه شناختی دراین زمینه انجام نشده ولی به طور مثال پای همین ویدیوهایی که ضبط شده و در صفحه های مختلف به اشتراک گذاشته شده است، می‌بینیم جوان‌هایی در بازه سنی ۲۰ تا ۳۰ سال هستند که ممکن است تصور شود اینها با نسل‌های گذشته فرق دارند ولی تعداد کامنت‌های همجنسگراهراسانه پای این ویدیوها نشان می‌دهد جامعه ایران حتی نسل جوان چطور فکر می‌کند .»   و فرناز، همجنسگرای ایرانی مقیم خارج از کشور نیز توضیح می دهد که در ایران، رابطه دو زن با یکدیگر اصولا «رابطه ای تعریف نشده» است .   به گفته او زمانی که یک دختر ایرانی به تمایلات جنسی متفاوت خود پی می برد خود را در دنیایی می بیند، که هیچ تعریفی برای سبک زندگی اش وجود ندارد .   او می گوید: « شما در نهایت منفعل و طرد می‌شوید، هر چقدر دیده نشوید و رسمیت نداشته باشید به حاشیه می روید و درنهایت با محیط اطرافتان غریبه می‌شوید و محیط برایتان فشار ایجاد می‌کند.

"  در سال ۱۹۹۲ میلادی در همین روز، سازمان بهداشت جهانی، همجنسگرایی را از فهرست بیماریها حذف کرد"با خیابان‌ها، آدمها و محله غریبه می‌شوید . »     ریشه های یک «بیماری اجتماعی »   همجنسگراهراسی، اشکال متفاوتی دارد. از تمسخر پسربچه ای که رفتارهای به اصطلاح زنانه دارد و در فرهنگ عامه همکلاسیهایش با هدف تحقیر او را «اوا خواهر» صدا می زنند، تا قوانینی که رابطه جنسی دو همجنس در آنها جرم محسوب می شوند و همجنسگرا بودن مجازات در پی دارد .   چرا در جوامع بشری، تا این حد مقاومت در برابر رابطه جنسی دو همجنس وجود دارد؟ و ریشه های شکل گیری چنین پدیده ای چیست؟   فرناز می گوید: «به نظر من تعاریف قالبی که در دنیای با محوریت دگرجنس گرایی، اتفاق می افتد یعنی دنیایی که تونالیته مرد و زن در آن وجود دارد، آن قدر این تعاریف را گسترش می‌دهد تا ارزش ذاتی پیدا می‌کند در حالی که پشت این مفاهیم ارزش ذاتی وجود ندارد. یعنی هویت زن و مرد هویت برخواسته از اجتماع است.

من فکر می‌کنم هموفوبیا از چنین ساختاری و چنین جامعه ای می‌آید .»   اما برخورد با این به گفته فرناز «بیماری اجتماعی» در مقابله با همجنسگرایی، زمانی که به اطلاع رسانی پیوسته گره می خورد، می تواند تاثیراتی آنی را نیز در پی داشته باشد .   در لا به لای نظراتی که پای ویدیوهای گروه «ما همه جا هستیم» منتشر شده، جوانی از روز نخست با ادبیاتی گاه توهین آمیز مخالفت خود را با همجنسگرایان به شکلی علنی بیان کرد .   اعضای گروه نیز سعی کردند برایش توضیح دهند همجنسگرایی از نظر جامعه پزشکی بیماری نیست، این که بسیاری از کشورها حقوق همجنسگرایان را به رسمیت می‌شناسند و حتی در برخی کشورها همجنسگراها می‌توانند با هم ازدواج کنند.     در این نظرات نوشته شده بود همجنسگراها هم انسان‌هایی هستند که تنها گرایش جنسیشان با دیگران متفاوت است.   چند روز که از مجادلات او با اعضای گروه گذشت در نهایت در روز ۲۷ اردیبهشت ماه این کاربر اینترنت در پای یکی از همین مجادلات نوشت: «من چند روزی فقط وقتم را روی این صفحه گذاشتم تا بیشتر با شما آشنا شوم.

"اما اقداماتی از این دست از سوی دنیای پزشکی موجب شد تا همجسنگراهراسی، یک شبه از جامعه بشری رخت ببندد "الان هم دیدم در مورد شما عوض شده و این را فهمیدم که شما هم انسان هستید. اصلا به من ربطی ندارد در کارها و علایق و خصوصیات شما و دیگر انسان‌ها دخالت کنم .»  

منابع خبر
مبارزه با همجنسگرا هراسی در یک کشور «هموفوب» رادیو فردا - ۲۹ اردیبهشت ۱۳۹۰