آقای وزیر سردرگم مارپیچ تولید

آقاي وزير سردرگم مارپيچ توليد
فرهیختگان
فرهیختگان -

فرهیختگان: برای علی‌اکبر محرابیان که در سن ٣٨ سالگی توانست تکیه زدن بر کرسی وزارتی را تجربه کند، این روز‌ها تجربه جدیدی نیست. او بار دیگر به وزارتخانه خیابان سمیه باز می‌گردد تا پشت در‌های بسته این وزارتخانه باز هم سیاسی‌بازی را در اولویت‌های کاری‌اش قرار دهد. محرابیان هنگامی که در میانه راه توانست به کابینه دولت نهم بپیوندد، مانند وزیر پیش از خود سعی نکرد تا استراتژی‌ها را تغییر دهد یا سیاست‌های متفاوتی به کار گیرد که جنجال بیافریند، بلکه با تغییر مدیران صنعتی، کرسی‌ها را برای یاران محمود احمدی‌نژاد خالی کرد تا بزرگ‌ترین موج تغییرات مدیران صنعتی را شکل داده باشد. اگر علیرضا طهماسبی، وزیر نیمه راه دولت نهم نسخه‌ای دیگر از استراتژی توسعه صنعتی را فراهم آورد تا نشان دهد برنامه‌ای متفاوت برای صنعت و معدن دارد، اما محرابیان حتی وقعی هم به استراتژی توسعه صنعتی ننهاد و چندان خود را پایبند آن ندانست. هر چقدر  که طهماسبی خود را درگیر پروژه بی‌حاصل تلفن همراه کرد و موج گسترده‌ای از مخالفت‌ها را با خود همراه داشت در مقابل محرابیان خود را از هر برنامه جدید و متفاوتی رها نگه داشت تا تنها با ارائه آمار‌های نه‌چندان موثق روز‌های وزارتش را ادامه دهد.

"فرهیختگان: برای علی‌اکبر محرابیان که در سن ٣٨ سالگی توانست تکیه زدن بر کرسی وزارتی را تجربه کند، این روز‌ها تجربه جدیدی نیست"در نهایت هم لابی‌های قدرتمند محرابیان و یارانش در مجلس بار دیگر توانست نمایندگان مجلس را با خود همراه سازد تا میان وزیران رای اعتماد گرفته، با کمترین رای پس از مسعود میرکاظمی، به کابینه دولت دهم هم راه یابد. به این ترتیب محرابیان این روز‌ها همچنان در اتاق کار خود در خیابان سمیه نشسته است و در حالی که صنعت ایران هر روز روزگارش وخیم‌تر می‌شود، با آمار‌هایی سرگرم است که کمتر نشانی از واقعیت را در خود جای داده است. وزارت بازرگانی رویه‌اش را اصلاح کند اما در حالی که محرابیان بار دیگر کار خود را در وزارت صنایع و معادن از سر گرفته است، صنعتگران از آینده تاریک صنعت می‌گویند. فولادسازان که با تعطیلی پروژه‌هایشان و کاهش ظرفیت تولید شرایطی تاسف‌بار را می‌گذرانند ازجمله صنعتگرانی‌اند که خواهان حمایت دولت هستند. حسن مصیب‌زاده، عضو انجمن فولاد چالش بزرگ را در نحوه عملکرد مدیران میانی می‌داند.

وی معتقد است: در سطح مدیران بالای دولت همواره اعلام می‌کنند که به بخش‌خصوصی کمک می‌کنند ولی در سطح پایین‌تر، طرز تفکر و نحوه عمل متفاوت است. به این ترتیب وعده‌ها به مرحله اجرا که می‌رسد، متوقف می‌شود و امکان تحقق نمی‌یابد. وی می‌افزاید: مورد دیگر نحوه برخورد مدیران دولتی با مدیران صنعتی بر سر بررسی موضوعات است. به عنوان مثال در مواردی مانند عوارض و قانون ارزش بر افزوده که ضدتولید است اگر بحثی صورت گیرد آنها تنها بر درستی تصمیم خود پافشاری می‌کنند. در عین حال تقی بهرامی نوشهر، رئیس انجمن فولاد می‌گوید: در دولت دهم وزارت بازرگانی باید مواضعش را درباره فولاد اصلاح کند.

"او بار دیگر به وزارتخانه خیابان سمیه باز می‌گردد تا پشت در‌های بسته این وزارتخانه باز هم سیاسی‌بازی را در اولویت‌های کاری‌اش قرار دهد"هر وزیری باید در مقابل سایر وزرا و هیات دولت پاسخگو باشد و نباید تولید، اشتغالزایی و توسعه اقتصادی کشور با تصمیم‌گیری‌های غیرکارشناسی نادیده گرفته شود. بهرامی ادامه می‌دهد: اگر قرار باشد رویه وزارت بازرگانی در دولت دهم هم مانند دولت نهم باشد، دیگر امیدی به تحقق برنامه چشم‌انداز ٢٠ ساله و تولید ٥٦ میلیون تن فولاد در سال نیست. پیش از این اقدام وزارت بازرگانی در زمینه واردات فولاد و عرضه آن در بورس کالا مشکلاتی را در بازار به‌وجود آورده که تبعات آن دامن‌گیر تولیدکنندگان داخلی شده است. وی می‌افزاید: نزدیک به دو سال است که مصوبه دولت درخصوص رفع موانع تولید اجرا نمی‌شود و هیچ‌کس هم در این‌باره پاسخگو نیست. رئیس انجمن فولاد در این‌باره توضیح می‌دهد: براساس مصوبه باید با رفع موانع مالی برای واحدهای تولیدی که اصلاح ساختار کرده و دارای محصول و خدمات مطمئن در بازار است، این مجموعه‌های تولیدی کشور فعال و موجب اشتغال پایدار شوند.

بهرامی رفع موانع مالی در این مصوبه را شامل تقسیط بدهی معوق، تأمین نقدینگی، بخشودگی جرایم و... برای تولیدکنندگان داخلی دانست و خاطرنشان کرد: هر روز که از اجرا نشدن این مصوبه می‌گذرد، تولیدکنندگان کشور زیان بیشتری متحمل می‌شوند و برای هیچ‌کس تا به امروز دلایل اجرایی نشدن آن مشخص نشده است. وی همچنین تاکید کرد: بسیاری از واحدهای خصوصی بخش فولاد با ٢٥درصد ظرفیت تولید می‌کنند و بخشی از آنها نیز به دلیل بی‌توجهی وزارت صنایع به حالت نیمه‌تعطیل درآمده‌اند. به نظر می‌رسد دولت هیچ برنامه‌ای برای حمایت از صنعت فولاد ندارد و قیمت فولاد در بازار جهانی به کف خود رسیده است اما در ایران به دلیل واردات فراوان فولاد و بی‌توجهی به صنعت فولاد، مشخص نیست قیمت‌ها به کف خود رسیده باشد. بهرامی اخطار می‌دهد که ادامه افزایش واردات فولاد، ورشکستگی کامل تولیدکنندگان داخل را در پی خواهد داشت.

"وزارت بازرگانی رویه‌اش را اصلاح کند اما در حالی که محرابیان بار دیگر کار خود را در وزارت صنایع و معادن از سر گرفته است، صنعتگران از آینده تاریک صنعت می‌گویند"وی معتقد است که نیاز امروز تولید‌کنندگان فولاد توجه دولت به واردات بی‌رویه محصولات فولادی به کشور و جلوگیری از آن است. وی می‌افزاید: هم‌اکنون اروپا و آمریکا با اجرای قانون آنتی‌دامپینگ و تغییر تعرفه از ورود فولاد جلوگیری می‌کنند تا تولید داخل را نجات دهند اما متاسفانه در ایران با وجود اینکه بخش خصوصی توانایی مناسبی برای تولید فولاد دارد اما متاسفانه به جای استفاده از این ظرفیت، دولت با واردات کمر تولیدکنندگان داخلی را می‌شکند. مسوولان برنامه‌ریزی کنند از سوی دیگر رسول خلیفه‌سلطان، دبیر انجمن فولاد معتقد است در حال حاضر در بخش صنعت برنامه‌ریزی وجود ندارد. وی می‌افزاید: باید به‌گونه‌ای برنامه‌ریزی شود تا مشکلات مواد اولیه فولادسازان رفع شود. اگر مشکل مواد اولیه را بتوانند حل کنند مشکل دیگری نداریم، زیرا مواد اولیه حدود ١٠ تا ١١ میلیون تن در کشور تولید می‌شود که اگر ظرفیت تولید مواد اولیه را افزایش دهند دیگر نیازی به واردات نخواهیم داشت.

دبیر انجمن فولاد همچنین تاکید می‌کند: هم‌اکنون به دلیل نظام یافته نبودن اطلاعات در کشور، در بسیاری موارد سرمایه‌های بخش خصوصی به اتلاف می‌رود. مسوولان باید دراین باره چاره‌ای جدی بیندیشند تا از اتلاف سرمایه‌ها جلوگیری شود. در حال حاضر به دلیل برنامه‌‌ریزی نادرست در صنعت فولاد، بیشتر تولیدکنندگان فولاد بخش خصوصی وارد تولید محصول نهایی شده‏اند، این در حالی است که بیشتر واحدهای فولادی با کمبود مواد اولیه روبه ‏رو هستند. کمبود مواد اولیه و اجبار واردکنندگان برای واردات مواد اولیه از کشورهای خارجی موجب‌شده تولید‏کنندگان بخش خصوصی بخش اعظم سرمایه خود را صرف واردات مواد اولیه کنند. وی ادامه می‌دهد سرمایه‌گذاری‌هایی در بخش دولتی و چه در بخش خصوصی برای تولید مواد اولیه صورت گرفته که باید تسریع شود تا مشکل تامین مواد اولیه تولیدکنندگان داخلی مرتفع شود.

"فولادسازان که با تعطیلی پروژه‌هایشان و کاهش ظرفیت تولید شرایطی تاسف‌بار را می‌گذرانند ازجمله صنعتگرانی‌اند که خواهان حمایت دولت هستند"خلیفه سلطان در پایان می‌گوید: هم‌اکنون بزرگ‌ترین مشکل فولادسازان تعرفه پایین واردات است و چنانچه وعده‌های داده‌شده از سوی دولت برای تغییر تعرفه هرچه سریع‌تر تحقق نیابد، از صنعت فولاد کشور چیزی باقی نخواهد ماند. اما باید دید با وجود چالش‌های جدی در بخش صنعت از جمله فولاد به‌عنوان یکی از استراتژیک‌ترین صنایع، محرابیان چه برنامه‌ای خواهد داشت؟ آیا او در دوره جدید وزارتش هم قرار است بیشتر سرگرم تغییر مدیران و وارد کردن آدم‌های سیاسی به بخش صنعت باشد؟ باید منتظر ماند و دید که این بار محرابیان چه برنامه‌ای برای صنعت و معدن ایران دارد

منابع خبر
آقای وزیر سردرگم مارپیچ تولید فرهیختگان -
لغو ناگهانی معامله بزرگ نواندیش -