سرخط
ناگهان، اما شیونِ اندیشه یی ر‌ه می‌‌زند بزمِ خیالم را و منی ،        مستانه تر از من ، از نهانگاهِ درونم می‌‌کشد فریاد :   می‌ نشینم مستِ لایعقل ، فارغ از خویش و رها از حبسگاهِ این فریب آباد ... ناگهان، اما شیونِ اندیشه یی ر‌ه می‌‌زند بزمِ خیالم را و منی ،        مستانه تر از من ، از نهانگاهِ درونم می‌‌کشد فریاد : - "های ! راهِ دیگر        - جز "عبید و عبد" بازی‌های تکراری -                                           به سوی رستگاری نیست ؟ جز خدایِ گاه رحمان ،                 گاهِ دیگر کینه ورز و جابر و قهار ،                                                  کردگاری نیست ؟ " *** می‌ نشینم        غمگنانه ،                 نیم مست و نیمه‌یی هشیار ، مردمان را        جمله در رویایِ غفلت غرقه می‌‌بینم -                                                  خفته یا بیدار .                                         ********* جهانگیر صداقت فر   اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید: