سرخط
اکنون که دستِ دانشِ انسانی در کهکشان             شکارچی ی اختران شده ست، ما هم، در جنگلی که سوخته اندش، اینجا، بر این زمین،                    شکارگاهی داریم:  اکنون که دستِ دانشِ انسانی در کهکشان             شکارچی ی اختران شده ست، ما هم، در جنگلی که سوخته اندش، اینجا، بر این زمین،                    شکارگاهی داریم: در گوشه ای که دیری ست تا که می دانیم در آن،       به هیچ فصلی از هیچ سالی،                                   هیچ شکاری نیست. ما، گاه گاه، تیر و کمان به دست، در آن فراخه گشت وگذاری داریم: تا بارِ خستگی مان را                          شاید                                آنجا از دوشِ جان فرو بگذاریم: امّا نمی شود. هر بار، شرمندگی از این فراغتِ دزدیده بر بارِ خستگی مان می افزاید، و آن را هزاربار گرانتر می کند؛ و ناگزیر ما را به کارگاه بر می گرداند: تا، چون همیشه،                   و در هر حال، سرگرمِ کار باشیم، در کارگاهِ خود، به شبانروزی ی خیال. ما نو آوران ایم: و هیچ کارمان مانندِ هیچ کاری نیست، زیرا تنها درونِ کارگاهِ ویژه ی ما می شود انجام اش داد؛ و افزون بر این، بیرون ز کارگاه، از خیلِ بی شمارِ هواداران،                               یک تن نیز با ما، جُز در شبانِ مستی، همکارِ هوشیاری نیست. ـ: «نیست؟»، گاهی همالانی رنجیده، با خشمدرد ما را به پرسش می گیرند: ـ «آیا بیرون ز کارگاهِ شما هیچ زنده ی بیداری نیست؟َ!» ما، تا هم دروغ نگوییم، هم نا امیدشان نکنیم، مانندِ آن«امیدِ» نومیدان، آن رندِ بی همال، تنها صدای پُرسشِ خودشان را پژواک می دهیم که:                ـ «... آری، نیست؟!» دوم خرداد ۱۳۹۶، بیدرکجای لندن اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید: