سیاست زرد در شرایط قرمز؛ رضایت به مرگ فرزندانمان بدهیم؟

آفتاب‌‌نیوز :

میلیون‌ها ایرانی که در یکی، دو روز گذشته با نگرانی اخبار آغاز سال تحصیلی را دنبال می‌کردند، دیروز با خبری نگران‌کننده‌تر روبه‌رو شدند؛ در همه استان‌های حتی با وضعیت قرمز کرونایی، مدارس باید باز شوند و دانش‌آموزان سر کلاس درس حاضر شوند. این خبر البته در چند روز گذشته بارها با تکذیب و تأیید و تغییرات همراه بود؛ به‌طوری‌که این نحوه تصمیم‌گیری و اطلاع‌رسانی با انتقادات فراوانی هم همراه شده اما این انتقادات تاکنون راه‌ به‌ جایی نبرده ‌است.

اگرچه در وزارت آموزش و پرورش ایران و در بین مدیران ارشد، اصرار بر آغاز سال تحصیلی آن هم با حضور دانش‌آموزان، تصمیم نهایی است اما در خانواده‌های ایرانی تصمیم قطعی درباره وضعیت تحصیل فرزندانشان به این راحتی نیست؛ آنها نگران‌اند که در مدارس چندصدنفری تنها یک نفر به ویروس کرونا مبتلا باشد و ده‌ها و حتی صدها نفر دیگر را مبتلا ‌کند. این نگرانی‌ها البته تنها به یک دلیل خاص خلاصه نمی‌شود و به نظر می‌آید در خانواده‌های مختلف و در طبقات متفاوت جنس نگرانی‌ها هم متفاوت است. پدر و مادر چندین دانش‌آموز، یک روز پیش از بازگشایی مدارس، از نگرانی‌‌های خود می‌گویند و خواسته‌های مشخصی را مطرح می‌کنند؛ خواسته‌هایی که بخش مشترک آنها توجه به سلامت فرزندان است.

جان بچه‌‌ام را از سر راه نیاورده‌ام

خودش معلم است و یک دختر دانش‌آموز هم دارد. «فاطمه» اما نگرانی اصلی را سلامت فرزند ۹ساله خود می‌داند و نگران است که این تصمیم تازه برای همه دانش‌آموزان خطرآفرین شود: «واقعا نمی‌دونم چی بگم.

"این نگرانی‌ها البته تنها به یک دلیل خاص خلاصه نمی‌شود و به نظر می‌آید در خانواده‌های مختلف و در طبقات متفاوت جنس نگرانی‌ها هم متفاوت است"بی‌برنامگی هم حدی داره. الان ظهر جمعه است و هنوز تکلیف فردای ما و بچه‌مان مشخص نیست. تازه من خودم معلمم و از طریق مدرسه اخبار بهتر به دستم می‌رسه ولی دیگه ببینید بقیه خانواده‌ها چه شرایطی دارن». او می‌گوید مخالف شدید برگزاری مدارس در تهران آن هم در شراط قرمز کروناست: «جان بچه‌‌ام را که از سر راه نیاورده‌ام. نه فقط من که همه مردم را می‌گویم.

یعنی همان مسئولان و وزرا هم حاضرند فردا بچه‌شان را مدرسه بفرستند؟ من مشکلی ندارم که خودم به‌عنوان معلم بروم مدرسه ولی نباید برای دانش‌آموزان اجباری در نظر بگیرند». این معلم که در منطقه ۱۵ تهران مشغول به تدریس است، از نگرانی‌ والدین دانش‌آموزان می‌گوید: «همین‌طور که خود من نگرانم حتما بقیه هم نگرانن ولی مسئولان را نمی‌دانم. ما یک گروه داریم با والدین بچه‌ها و خدا می‌دونه چقدر هم نگرانن و این دو روز استرس و فشار تحمل کردن».

رضایت به مرگ فرزندانمان بدهیم؟

به نوشته روزنامه شرق؛ مشابه اظهارات بالا را پدر دو دانش‌آموز منطقه ۱۲ تهران هم مطرح می‌کند و می‌گوید حاضر نیست رضایت‌نامه امضا کند. «علی» که کارمند یک وزارتخانه و پدر دو دانش‌آموز است، دراین‌باره می‌گوید:‌ «من یک دختر و یک پسر دارم که هر دو دانش‌آموزند. به ما گفتن که فردا باید بچه‌ها را ببریم و همان‌جا هم یک رضایت‌نامه امضا کنیم که اگه اتفاقی افتاد مسئولیت با خودمان باشد.

"«فاطمه» اما نگرانی اصلی را سلامت فرزند ۹ساله خود می‌داند و نگران است که این تصمیم تازه برای همه دانش‌آموزان خطرآفرین شود: «واقعا نمی‌دونم چی بگم"چرا باید چنین چیزی رو امضا کنم؟ من که امضا نمی‌کنم. خود مسئولان و وزرا امضا می‌کنن که ما امضا کنیم؟». او می‌گوید که از مدیر مدرسه شنیده که فردا مدارس حضوری است ولی می‌گوید هنوز خبر قطعی را به آنها نداده‌ است: «الان عصر جمعه است ولی والدین هنوز نمی‌دونن فردا مدرسه چی می‌‌شه و چه‌جوریه. من که تکلیف خودم را مشخص کردم و حاضر نیستم بچه‌هایم را در این شرایط تهران به مدرسه با هزار دانش‌آموز بفرستم و امیدوارم بقیه هم تصمیم درستی بگیرن».

‌در بسیاری از مناطق محروم ایران البته شرایط دانش‌آموزان سخت‌تر است. در مناطق محروم دانش‌آموزان و والدین از یک طرف نگران آموزش حضوری و گسترش ویروس کرونا هستند و از طرفی دیگر برای آموزش مجازی هم مشکل اینترنت و هزینه موبایل و تبلت دارند.

«مصطفی» پدر سه دانش‌آموز در استان‌ کهگیلویه‌وبویراحمد است که درباره نگرانی خود می‌گوید: «الان به ما گفتن که بچه‌ها حضوری بیان ولی اخبار اعلام کرده که رئیس علوم پزشکی گفته مدارس مجازی باشه. اگر حضوری باشه یک بدبختی است و اگر مجازی باشد هم یک بدبختی دیگر». او در توضیح این شرایط می‌گوید: «من هم نگران کرونا و سلامت بچه‌هایم هستم و هم اینکه خدا می‌داند پول خرید سه تا موبایل ندارم. پول یکی هم ندارم ولی بچه‌ها به یکی هم راضی نیستند. می‌گویند هرکی باید برای خودش موبایل داشته باشه اما من نمی‌دانم از کجا بیارم.

"تازه من خودم معلمم و از طریق مدرسه اخبار بهتر به دستم می‌رسه ولی دیگه ببینید بقیه خانواده‌ها چه شرایطی دارن»"حالا اگر با یک موبایل هم درست بشه، می‌گویند اینجا اینترنت مشکل داره و نمی‌شه مدارس رو غیرحضوری برگزار کرد. خدا می‌داند چه بشود. در هر صورت برای ما سخت است».

‌خوشحالی غیرانتفاعی‌ها

نسترن طاهریان، مادر دانش‌آموزش کلاس‌پنجمی، مدرسه غیرانتفاعی/تهران

«اساس آموزش در مدرسه دختر من آنلاین است. دیروز، مدیر مدرسه در گروه مادران اعلام کرد که گفته‌اند مدارس باید حضوری باشه و ما در حال ایجاد شرایطی برای حضور امن دانش‌آموزان هستیم. اما اصراری به حضور نیست.

برای همین از شما می‌خوایم حداقل روز شنبه که روز بازگشایی است برای ایجاد حال‌و‌هوای مدرسه بچه‌ها را به مدرسه بفرستید. اما خانواده‌ها موافقت نکردند. البته مدیر خوشحال بود و با هیجان می‌گفت خیلی از خانواده‌ها به امید آنکه مدارس آنلاینه بچه‌ها را به مدارس دولتی فرستادند و حالا معلوم شده مدارس حضوری است و سیل خواهش‌ها برای ثبت‌نام شکل گرفته و ما هم ثبت‌نام نمی‌کنیم. در هر صورت من دخترم را مدرسه نمی‌فرستم و دیدم که از کل گروه ۵۰نفره والدین فقط دو نفر اعلام کردند فردا فرزندانشان را برای آشنایی به مدرسه می‌فرستن».

‌بین کودکان نمی‌شود انتظار داشت پروتکل‌ها رعایت شود

نوری، مدیر مدرسه ابتدایی منطقه ۱۲

«راستش تا ساعت هشت شب روز پنجشنبه من دقیقا مطمئن نبودم چه باید بکنم. ساعت هشت شب اعلام کردند که بچه‌ها باید در مدرسه حضور داشته باشند.

"او می‌گوید مخالف شدید برگزاری مدارس در تهران آن هم در شراط قرمز کروناست: «جان بچه‌‌ام را که از سر راه نیاورده‌ام"ما هم برنامه‌ریزی و کلاس‌بندی کردیم که هر کلاس نیم‌ساعت تا ساعت ۱۲ برگزار بشه. بچه‌ها با مادراشون بیان تا مادرها مراقب رعایت پروتکل بهداشتی باشن. چون چطور میشه به بچه هشت‌ساله فهماند پروتکل بهداشتی رعایت کنه. بچه بعد از یک سال دوستش رو می‌بیند، یا او را به آغوش می‌کشه، یا می‌بوسه. بین کودکان نمی‌شه انتظار داشت پروتکل‌ها رعایت بشه.

از طرفی در منطقه ۱۲ که بیشتر خانواده‌ها محروم و کارگر هستند، شاید چندان براشون حضور بچه در مدرسه مهم نباشه. بچه محرومی که نه تفریح داشته و شش ماه تو خانه بوده، بهتره مدرسه بره. اما همه اینها برای یک ماه است. تا مدارس غیرانتفاعی دوباره بچه‌ها را ثبت‌نام کنن. با احتمالا آنلاین‌شدن مدارس، خیلی از خانواده‌ها که فرزندانشان مدرسه غیرانتفاعی می‌رفتن، آنها را به مدرسه عادی بردن و درآمد آموزش و پرورش کم شد، حالا در دو هفته پیش‌رو دوباره ثبت‌نام در مدارس غیرانتفاعی شروع می‌شه و همه چیز آنلاین می‌شه».

همه ابعاد را ببینیم

محمدرضا، پدر سامیار و مهرناز، دانش‌آموزان مقطع ابتدایی / اصفهان

مسئله مدارس واقعا از همان روز اولی که کرونا آمد ذهن من را درگیر کرده که باید برای آن چه کاری کرد.

"یعنی همان مسئولان و وزرا هم حاضرند فردا بچه‌شان را مدرسه بفرستند؟ من مشکلی ندارم که خودم به‌عنوان معلم بروم مدرسه ولی نباید برای دانش‌آموزان اجباری در نظر بگیرند»"حتی من تا جایی که اخبار دیگر کشورها را دنبال کردم، هنوز هیچ کشوری که مشکل کرونا دارد، به‌صورت قطعی نتونسته برای این مسئله راه‌حلی پیدا کنه. هر دو حالت آن مشکل‌سازه. بچه‌ها به مدرسه برن خطر ابتلا و شیوع کرونا رو داره و کنترل‌کردنشون واقعا سخت و نشدنی است. از آن طرفی اگر قرار باشه مدرسه نباشه و بچه‌ها سر کلاس حاضر نشن باز این هم مشکلات زیادی دارد چون مثلا خیلی از والدین شاغل هستن و نمی‌تونن بچه‌های کم سن و سال را ساعت‌ها توی خانه تنها بذارن. اگر بگیم آموزش آنلاین و با گوشی و اپلیکیشن‌ها انجام بشه نباید فراموش کرد؛ به‌هر‌حال خیلی از خانواده‌ها در شهر و روستاهای مختلف مشکل مالی دارن و اینترنت یا گوشی هوشمند در اختیارشون نیست و راهی که بتونن از طریق اون درس بخونن وجود نداره.

حتی یک خانواده را در نظر بگیرید که مثلا سه یا چهار فرزند دانش‌آموز داره، به‌خصوص در مناطق روستایی و مناطق محروم که تعداد فرزندان به نسبت بیشتره. باید به ازای هر دانش‌آموز یک گوشی هوشمند وجود داشته باشه. واقعا این خانواده و این دانش‌آموزان چه باید بکنن؟ خلاصه اینکه از هر زاویه‌ای من به این موضوع نگاه می‌کنم مسئله پیچیده است. این وسط سردرگمی و بی‌برنامگی مسئولان و اینکه نتوانستن یک تصمیم مشخص بگیرن هم کار رو بدتر کرده».

‌حضور در مدرسه به شرط واکسن

صفیه فاضلی مادر دانش‌آموز کلاس‌پنجمی مدرسه غیرانتفاعی /تهران

راستش حتی اگر به قیمت خانه‌نشینی پسرم تمام بشه و مجبور بشه سال بعد تکرار پایه کنه، تا زمانی که همه واکسن نزنن، من اون رو به مدرسه نمی‌فرستم. مدرسه‌اش هم برخلاف دستور وزارتخانه از اول مهر شروع می‌شه، چون آنها تا همین دو هفته پیش کلاس داشتن و الان تو تعطیلات به سر می‌برن.

"این معلم که در منطقه ۱۵ تهران مشغول به تدریس است، از نگرانی‌ والدین دانش‌آموزان می‌گوید: «همین‌طور که خود من نگرانم حتما بقیه هم نگرانن ولی مسئولان را نمی‌دانم"به ما گفتن هفته‌ای یک روز را مشخص می‌کنیم که بچه‌ها به‌صورت محدود در مدرسه حاضر بشن و یکدیگر رو ببینن تا از جو اجتماعی مدرسه خارج نشن. اما من و پدر فرزندمان تصمیم گرفتیم حتی برای این کار هم اونو به مدرسه نفرستیم.

جان بچه‌ها بازیچه نیست

فاطمه صفائیان، مادر فرزند کلاس‌هفتمی، مدرسه دولتی /تبریز

از همین‌جا به وزیر آموزش و پرورش اعلام می‌کنم که جان بچه من بازیچه دست آنها نیست. به ما اعلام کردن که بچه‌ها را با رعایت پروتکل بهداشتی به مدرسه بفرستیم. اما نه من، نه دیگر مادران که با اونها در تماس هستیم، حتی یک ساعت دخترانمان را به مدرسه حضوری نمی‌فرستیم. مدیر مدرسه ما را تهدید می‌کنه و می‌گه اگر از روز شنبه بچه‌ها در مدرسه حاضر نشن، ‌ما دیگر راهشان نمی‌دهیم.

خب ندهند! به خاطر تهدید مدیر مدرسه با جان بچه‌ام بازی نمی‌کنم. دختر من کل تابستان در خانه درس‌های کلاس هفتم را خوانده و به دنبال تدبیری هستم که دخترم متفرقه درس بخواند و تنها برای امتحان‌دادن به مدرسه برود.

من مجبور هستم

فرزین محمدی، پدر دانش‌آموز کلاس‌اولی، مدرسه دولتی، کرج

من مجبورم بچه را به مدرسه بفرستم. چون آموزش و پرورش هیچ سازوکاری برای بچه کلاس‌اولی که آغاز راهه ندارد. کرونا ضربه بدی برای بچه‌های کلاس اول شد. دیروز جشن حضور کلاس‌اولی‌ها رو گرفتن و گفتن فعلا کلاس‌اولی‌ها به اندازه یک ساعت با حفظ پروتکل‌ها در مدرسه حاضر بشن.

"«علی» که کارمند یک وزارتخانه و پدر دو دانش‌آموز است، دراین‌باره می‌گوید:‌ «من یک دختر و یک پسر دارم که هر دو دانش‌آموزند"من و مادر پسرم تصمیم گرفتیم با ‌آموزش کامل پسرمان را در روزهای حضور به مدرسه بفرستیم. برای اینکه اگر امسال او نتونه کامل با دروس آشنا بشه تا پایان دچار مشکل میشه. مدرسه به ما اطمینان داده تا جایی که می‌شه کلاس‌ها رو آنلاین برگزار کنه و روزهایی که مدرسه حضوری است هم کاملا مراقب بچه‌ها باشن. چاره‌ای ندارم و توانایی پرداخت هزینه‌های مدارس غیرانتفاعی رو هم ندارم. بچه‌هایی که مدارس غیرانتفاعی می‌رن، چون پول می‌دن خانواده‌ها سوار هستند و مدرسه مجبوره همه‌ چیزو آنلاین کنه.

ما قربانی می‌شیم چون پول نداریم.

‌هنوز قانع نشده‌ام

علی، پدر کیا، دانش‌آموزش کلاس دوم/ تهران

‌چند روز پیش یه طنز تصویری خارجی دیدم درباره بازگشایی مدارس که خیلی جالب و نکته‌دار بود. کودک در برگشت از مدرسه یک ماسک دیگه روی صورتش بود. مادرش پرسید مدرسه ماسک جدید بهتون داد؟ بچه گفت نه مامان، من از ماسک فرانک خوشم اومد اونم از ماسک من، با هم عوض کردیم. تازه ژانت و جولیان هم ماسکشونو با هم عوض کردن!‌ درباره مدارس کلا این نگرانی جهانی است به نظرم. در مدارس ما هم حتی اگه سخت‌ترین پروتکل‌ها رعایت بشه اما همه می‌دونیم امکان آموزش و کنترل بچه‌ها آن‌قدرها هم ساده نیست و حقیقتا با همه تدابیری که مدرسه کیا مثلا در نظر گرفته و ما هم رفتیم بازدید کردیم و در ظاهر امر همه چیز مطابق دستورالعمل‌ها و استانداردهای شرایط کرونایی در نظر گرفته شده ولی واقعیت اینه حتی تصور اینکه در این شرایط ترسناک کرونایی والدین برای ۱۰ دقیقه خارج از محیط خانه کنار فرزندشون نباشن و مراقبت نکنن از حرکاتشون ترسناکه و ناشدنیه به نظرم.

"به ما گفتن که فردا باید بچه‌ها را ببریم و همان‌جا هم یک رضایت‌نامه امضا کنیم که اگه اتفاقی افتاد مسئولیت با خودمان باشد"به همین دلیل من که هنوز نتونستم قانع بشم که همون یک روز در هفته و به مدت حدود سه ساعت اجازه بدم پسرم حضوری بره مدرسه.

وزیر راضی، والدین ناراضی

قبل از حرکت بچه‌ها به مدرسه زنگ بزنید

روزنامه اعتماد نیز در گزارشی نوشت: اگر روزگار پاندمی عمری برای‌مان باقی بگذارد و البته خودش هم بگذرد و برود، روزی در مرور خاطرات و خطرات این ایام به یاد خواهیم آورد که در آخرین پنجشنبه پیش از بازگشایی مدارس در نیمه شهریور سال ۱۳۹۹، زمانی که معلم‌ها، مادر و پدرها و دانش‌آموزان، بعد از اعلام یک‌باره وزیر برای حضوری برگزار شدن مدارس، به دنبال توضیحی می‌گشتند یکی از مسوولان وزارت آموزش و پرورش در تلویزیون حاضر شد و خیال همه را راحت کرد: شنبه صبح، قبل از حرکت یک زنگی به مدرسه بزنید.

درست یک ماه پیش بود که کنکوری‌ها وسط مرور درس‌ها و تست زدن، مدام باید از این منبع خبر به آن منبع خبر پناه می‌بردند و گیج می‌زدند که حرف مسوول ایکس در وزارت بهداشت را باور کنند یا مسوول ایگرگ در سازمان سنجش را. دو هفته به کنکور مانده یک بار خبر آمد که قطعا کنکور به تعویق می‌افتد چون استانداردها سختگیرانه‌تر شده و سازمان سنجش زمان بیشتری برای چینش جدید صندلی‌ها و افزایش حوزه‌های امتحانی لازم دارد و دو، سه روز بعد از سوی ستاد ملی مبارزه با کرونا اعلام شد که کنکور در همان مهلت تعیین‌شده برگزار می‌شود. در آن آشفتگی، سردرگمی و عصبانیت کنکوری‌ها و خانواده‌های‌شان، سخت بود تصور اینکه قرار است این بساط دوباره در آستانه آغاز مدارس پهن شود و همه برنامه‌ریزی‌هایی که در ماه‌های قبل در مورد منطقه‌بندی مدارس اعلام شده بود، ناگهان بعد از جلسه هیات دولت در روز چهارشنبه تغییر کند و اعلام شود که تمامی مدارس در تمامی مناطق کشور حضوری دایر می‌شوند. بخش شوکه‌کننده خبر این بود که تا یک روز قبل از جلسه هیات دولت و بعد نطق روحانی در مورد بازگشایی مدارس و رایگان بودن اپلیکیشن شاد برای مدارس دولتی و اولویت با حضوری بودن مدارس، مدیران آموزش و پرورش در همه سطوح مدیریتی، در تمامی نشست‌های خبری و سخنرانی‌‌های خود در مورد مدارس در مناطق مختلف صحبت می‌کردند و اینکه برنامه‌ریزی‌های کاملا مشخصی وجود دارد که در کدام شهرها آموزش حضوری باشد و کجا غیرحضوری و چطور می‌شود به صورت ترکیبی از هر دو روش در برخی مناطق پیش رفت. چهارشنبه تمام اینها با گفته‌های محسن حاجی‌میرزایی، وزیر آموزش و پرورش تغییر کرد: «همه مدارس کشور از ۱۵شهریورماه جاری با رعایت شدیدترین پروتکل‌های بهداشتی بازگشایی می‌شوند و فاصله دانش‌آموزان حداقل یک متر و زمان کلاس‌های درسی نیز حداکثر ۳۵دقیقه خواهد بود.» خانواده‌ها و دانش‌آموزان در آخرین چهل و هشت ساعت قبل از شروع سال تحصیلی ناگهان با این مساله مواجه شدند که از شنبه باید برای شرایط حضور فیزیکی در کلاس درس حاضر شوند.

این خبر به‌خصوص خانواده‌های ساکن در شهرهایی که مدت‌ها است بیشترین درگیری با شیوع کرونا را داشته‌اند، بسیار جدی‌تر بود. تهران قاعدتا یکی از همین شهرها است. چند ساعت پس از اعلام بازگشایی مدارس در تمام کشور، رادیو گفت‌وگو با دو نفر از مسوولان آموزش و پرورش تهران صحبت کرد، هر دو نفر به نظر می‌رسید که همراه با سایر ملت ایران از خبر حضوری بودن مدارس در تمام کشور مطلع شده‌اند. مسعود ثقفی، سخنگوی آموزش و پرورش شهر تهران در این برنامه گفت: «ما هم منتظریم ببینیم دقیقا چه اتفاقی باید بیفتد چون اینکه دو روز مانده به بازگشایی مدارس تازه بگوییم همه بچه‌ها باید بیایند مدرسه یک مقدار شدنش سخت است.» نفر دوم پانته‌آ دری، معاون آموزش متوسطه شهر تهران بود که در پاسخ به اینکه وزیر آموزش و پرورش گفته است مدارس در تمامی مناطق به صورت حضوری برگزار می‌شوند و آیا او از این موضوع مطلع است یا نه، جواب داد: «بله، ما هم همزمان با اخبار و جراید امروز این را شنیدیم. البته این در آخر اجلاس روسای آموزش و پرورش کشور مطرح شد، ان‌شاءالله فردا ابلاغیه می‌آید و ما هم متناسب با آن تصمیم می‌گیریم.»

تصمیم کبری

علی باقرزاده رییس مرکز هماهنگی حوزه وزارتی آموزش و پرورش در دو روز پنجشنبه و جمعه ناگهان تبدیل به چهره شبکه‌های اجتماعی شد.

"در مناطق محروم دانش‌آموزان و والدین از یک طرف نگران آموزش حضوری و گسترش ویروس کرونا هستند و از طرفی دیگر برای آموزش مجازی هم مشکل اینترنت و هزینه موبایل و تبلت دارند"حدود یک دقیقه از حضور او در بخش گفت‌وگوی ویژه خبری ناگهان دست به دست شد و فارغ از اینکه او قبل و بعد از آن یک دقیقه در مورد سردرگمی‌های شروع سال تحصیلی چه توضیحاتی داده بود، این بخش از صحبت‌هایش را همه شنیدند: «(خانواده‌ها) قبل از اینکه حرکت کنند و بروند به سمت مدرسه می‌توانند با مدرسه تماس بگیرند. اگر معلم کلاس‌شان را می‌شناسند یا مدیر و معاون و کادر مدرسه را می‌شناسند تماس بگیرند و مطلع شوند.» این گفته او از اینجا ناشی می‌شد که در تلاش برای اطمینان خاطر دادن به والدین داشت توضیح می‌داد که مدل‌های مختلف برای بازگشایی در نظر گرفته شده که بستگی به جمعیت مدرسه، میزان دسترسی افراد به روش‌های آموزشی و وضعیت تحصیلی دانش‌آموزان دارد. او روز چهارشنبه هم در مورد صحبت وزیر که گفته بود همه مدارس در تمامی مناطق کشور باز هستند گفته بود: «تا وقتی در کشور واحدهای خدماتی و اداری تعطیل نشدند مدرسه نیز باز است. اما اگر خانواده تشخیص بدهد می‌تواند از سرویس‌های دیگری مثل آموزش تلویزیونی یا آموزش مجازی شبکه شاد و بسته‌های آموزشی استفاده کند.» برداشت از تمام این توضیحات این است که مدارس به صورت رسمی باید باز باشند و عکس‌هایی از حضور دانش‌آموزان در کلاس‌های درس وجود داشته باشد که نشان دهد با رعایت استانداردهای تعیین‌شده، مدارس دارد به روند اصلی کار خود برمی‌گردد و با این حال تصمیم اصلی با پدر و مادرها و مدرسه‌ است که دانش‌آموزان را چگونه در کلاس درس بنشانند، یا اینکه این حضور دایمی و هر روز هفته باشد یا محدود. خبرها و تصاویری که از پیام‌های مدارس به والدین می‌رسند بیشتر نشان از این دارد که در بسیاری از مدارس شهرهای بزرگ قرار است این حضور در روزهای ابتدایی هفته جاری و به منظور آشنایی باشد و بعد روند تدریس بیشتر به صورت از راه دور ادامه پیدا خواهد کرد و صد البته که با توجه به تغییر مدام سیاست‌ها این نکته هم هنوز قابل تایید کامل نیست.

الف مادر است و ساکن تهران.

سه ماه قبل او روزهای بسیار سخت و طاقت‌فرسای درگیری شوهرش با کرونا را گذراند. می‌گفت هر شب به او سر می‌زده تا مطمئن شود که هنوز نفس می‌کشد. در این روزهای سخت مجبور شدند دخترش را پیش پدربزرگ و مادربزرگش بفرستند تا در امان باشد. شوهر الف مدت‌های بسیاری پس از برطرف شدن بیماری همچنان آثار ضعف فیزیکی و بدنی داشت و همه اینها خاطره تکان‌دهنده‌ای از کرونا در ذهن او باقی گذاشته. حالا که فکر می‌کند آنقدر خوش‌اقبال بوده‌اند که جان سلامت از بیماری به‌ در برده‌اند دیگر توان این را ندارد که فکر کند دخترش قرار است در معرض خطر قرار بگیرد.

"او در توضیح این شرایط می‌گوید: «من هم نگران کرونا و سلامت بچه‌هایم هستم و هم اینکه خدا می‌داند پول خرید سه تا موبایل ندارم"او به «اعتماد» می‌گوید: «من فقط در صورت غیرحضوری بودن می‌توانم اجازه بدهم که دخترم امسال در پایه ششم تحصیل کند. اگر بچه‌ها قرار باشد حضوری به مدرسه بروند، هرقدر هم که متفاوت از سال‌های پیش باشد، می‌دانم امکان و توان حفاظت کامل از خودشان را ندارند. من خودم به لحاظ روحی هنوز آدم سالمی نشده‌ام و واقعا دیگر توان دوباره برای بیماری عزیزانم را ندارم.» ظهر روز جمعه (دیروز) دارد این توضیحات را می‌دهد. و هنوز می‌گوید «اگر قرار باشد حضوری باشد» و در پاسخ به این سوال که مگر مدرسه اعلام نکرده که حضوری یا غیرحضوری، می‌‌گوید: «نه! یک بار می‌گویند دو سه روز بیایند و بقیه‌اش در خانه، یک بار می‌‌گویند از صبح تا ظهر، یک بار می‌گویند گروه‌بندی. شنبه خودم می‌روم مدرسه ببینم موضوع چیست.»

در یک گروه دوستانه، مادران ساکن چند شهر مختلف دارند اطلاعات‌شان را باهم به اشتراک می‌گذارند؛ دو مادر ساکن مشهد می‌گویند مدرسه بچه‌های‌شان اعلام کرده‌اند که از ساعت ۸ صبح شنبه کلاس‌ها به صورت آنلاین برگزار می‌شوند.

مادر ساکن اصفهان فهرستی از پیام‌های مدرسه را می‌فرستد که شامل برنامه پیچیده‌ای از سهمیه‌بندی کلاس‌های حضوری است و می‌گوید هر دو ساعت یک بار تغییری در برنامه می‌دهند و باز پیغام می‌فرستند. می‌گوید هر مدرسه‌ای بنا به جمعیتش دارد تصمیم می‌گیرد اما اغلب اختیار به خانواده‌ها داده شده که بچه‌ها بیایند یا نه و آنها تصمیم گرفته‌اند چون اغلب بچه‌ها حضور ندارند پسرشان را به مدرسه بفرستند چون به نظر می‌رسد معلم‌ها نظارت سرسختانه خواهند داشت و در این شرایط بهتر است او در مدرسه حاضر باشد.

در لایه زیرین هیاهویی که وزارت آموزش و پرورش به راه انداخت یک امر مسلم وجود دارد: غیر از معلمان و کادر مدرسه که باید تن به قوانین و ابلاغیه‌ها بدهند، بودن و نبودن دانش‌آموزان در مدرسه تصمیم خانواده‌ها و مدارس است. مسوولیت روی دوش آنها است. درست مثل برگزاری کنکور که عاقبت گفته شد، تمامی پروتکل‌ها رعایت می‌شود و حضور در جلسه کنکور هم که اجباری نیست، حالا هم گفته‌های آموزش و پرورش طوری شامل کلی‌گویی است که در عمل تصمیم و مسوولیت را بر عهده والدین و مدیران مدرسه می‌گذارد؛ آموزش و پرورش و کلاس‌های درسش فعال و مشغول به کار هستند و تصمیمان برای شما این است: این گوی کرونا و این میدان مدرسه؛ خودتان می‌دانید که چه کنید.