اشک‌های علی دایی به خاطر مدال المپیک حسین رضازاده!/دوپینگ؟ من سرشیر و عسل اردبیل می‌خوردم

سعید آقایی - سپهر ستاری: بدون شک یکی از مهم‌ترین ورزشکاران تاریخ ایران است. کسی که محال است صحبت از مدال و افتخار باشد ولی یاد او نیفتید. صحبت از حسین رضازاده است؛ اسطوره وزنه‌برداری ایران که در ۲ المپیک سیدنی و آتن مدال طلا گرفت و اگر آن بیماری نبود، می‌توانست در پکن هت‌تریک کند. البته او بدون مدال طلای المپیک پکن هم به‌قدری افتخار و عنوان دارد که جایگاهی دست‌نیافتنی در تاریخ وزنه‌برداری و حتی ورزش ایران داشته باشد.

رضازاده که سال‌ها پس از المپیک پکن هنوز با بیماری دیابت دست‌وپنجه نرم می‌کند، چندی پیش هم در بیمارستان بستری بود ولی حالا شرایط به‌مراتب بهتری دارد و خودش می‌گوید برخلاف گذشته، بالاخره بیماری‌اش را جدی گرفته است. رضازاده در روزهایی که مسابقات المپیک پاریس برای کاروان ایران به اوج هیجان خود رسیده و همه منتظر مدال‌آوری کشتی و وزنه‌برداری هستند به کافه خبر آمد و درباره روزهای شیرین قهرمانی صحبت کرد.

"صحبت از حسین رضازاده است؛ اسطوره وزنه‌برداری ایران که در ۲ المپیک سیدنی و آتن مدال طلا گرفت و اگر آن بیماری نبود، می‌توانست در پکن هت‌تریک کند"گفتگوی رضازاده با خبرآنلاین را در ادامه می‌خوانید:

*چند ماه پیش یک اتفاق خیلی بدی برایتان رخ داد و در بیمارستان بستری شدید. کمی توضیح بدهید که ماجرا چه بود که همه را نگران کرد.

بیماری دیابت بود که یک ماه مانده به عید بستری شدم. من دیابت داشتم که هم ارثی بود، هم استرس و وزنم باعث شد که ۳ ماه قبل از المپیک پکن مشخص شد. آقای افشارزاده رئیس فدراسیون بود و وقتی چکاپ کامل انجام دادم فهمیدم قند و فشار خون دارم و همان باعث شد نتوانم به المپیک بروم. بعد از آن ول کردم و مریضی قند و دیابت را شل گرفتم.

البته از آن زمان ورزش می‌کردم و در این ۱۶ سالی که از دوران قهرمانی خارج شدم، ۳۰ کیلوگرم وزنم را پایین آوردم. خب بیماری دیابت هم اتوماتیک با قرص‌هایی که می‌خوری وزن را پایین می‌آورد. یک مقدار خب رعایت نکردم و پایم کمی باد کرد و وقتی به خانه رفتم بیشتر شد و عفونت کرد که عکس گرفتم و برای دوستم که پزشک بود فرستادم. او گفت باید بستری شوی و از طریق آنتی‌بیوتیک این عفونت از بین برود و اگر طول بکشد سیاه می‌شود و ممکن است قطع شود. بستری شدم و ۱۴ روز دوره درمان داشت و جا دارد از رئیس و دکترهای بیمارستان ساسان تشکر کنم.

"رضازاده در روزهایی که مسابقات المپیک پاریس برای کاروان ایران به اوج هیجان خود رسیده و همه منتظر مدال‌آوری کشتی و وزنه‌برداری هستند به کافه خبر آمد و درباره روزهای شیرین قهرمانی صحبت کرد"آن‌جا چکاپ کامل شدم و دوره درمان را کامل کردم و الان خیلی رعایت می‌کنم و از آن زمان در این ۵ ماه ۳ کیلوگرم وزنم را پایین آوردم. وزنم ۱۲۵ کیلوگرم است و باید ۱۰۵ باشم که خیلی سخت است ولی رعایت می‌کنم و مواظب هستم. دیابت خیلی بیماری خطرناکی است.

*یک توصیه پزشکی هم به مردم کنید.

من خب ارثی درگیر بودم و پدرم و ۲ خواهرم این بیماری را داشتند و اصل آن ارثی است. فشار و استرس مسابقات و وزنه که می‌زدیم هم تاثیر داشت. مثلا به من می‌گفتند شما که طلا را می‌گیری، رکورد را چند می‌زنی؟ آدم فشار و استرس می‌گرفت.

کسانی که دیابت دارند باید از نظر غذایی خیلی رعایت کنند و ورزش جزو کارشان باشد. روی نیم‌ساعت پیاده‌روی کنند و خود من هم روزی یک ساعت پیاده‌روی می‌کنم و وزنه می‌زنم. اگر رعایت کنیم بهتر می‌شود و امیدوارم همه بیماران شفا پیدا کنند.

*گفتید زمان شما می‌گفتند طلا را که می‌گیری، رکورد چند می‌زنی. الان ما ۲ نماینده در المپیک داریم ولی مطمئن نیستیم مدال بیاورند، رکورد که بماند!

ما امسال ۲ سهمیه گرفتیم. میرمصطفی جوادی در دسته ۸۹ کیلوگرم و علی داوودی در دسته فوق‌سنگین که نوزدهم و بیستم مسابقه دارند.

"گفتگوی رضازاده با خبرآنلاین را در ادامه می‌خوانید:*چند ماه پیش یک اتفاق خیلی بدی برایتان رخ داد و در بیمارستان بستری شدید"المپیک جای برترین‌هاست و در دهکده بهترین‌های هر رشته‌ای را می‌بینی. یک طلای المپیک با ۱۰ طلای جهانی برابر است. مصطفی جوادی در ریاض طلای جهانی گرفت ولی اینجا المپیک است و رقیبان سرسختی دارد. مهم است که وزنه‌اش نیفتد و همه را صحیح بزند. خدا را شکر فدراسیون اردوهای خوبی گذاشته و کادر خوبی هم دارند.

با ۳-۴ نفر هم رقابت دارد. علی داوودی هم نایب قهرمان المپیک توکیو است و او هم مثل آقای جوادی رقبای نزدیکی دارد و او هم اگر در ریاض ۲ ضرب را می‌زد، شاید طلای جهان را گرفته بود. من این ۳-۴ نفر را می‌بینم یاد المپیک سیدنی می‌افتم. در المپیک ۲۰۰۰ ما ۶-۷ نفر نزدیک بودیم و نفر ششم ۴۶۰ مجموع زد. من و رونی ولر، آندری چمرکین، جابر سالم و کیم تائه هیون از کره جنوبی بود که در بانکوک به او باختم و در سیدنی ۴۶۰ زد و ششم شد! مهم است که وزنه نیفتد.

"کمی توضیح بدهید که ماجرا چه بود که همه را نگران کرد.بیماری دیابت بود که یک ماه مانده به عید بستری شدم"من آنجا ۴۷۲.۵ مجموع زدم و رونی ولر ۴۷۰ و چمرکین ۴۶۵ زد. رقابت سخت است و المپیک مسابقات بزرگی است و تمرکز بچه‌ها باید روی مسابقات باشد و امیدوارم آن روز خوب وزنه بزنند. وزنه‌برداری همیشه در المپیک مدال‌آور بوده و و امیدوارم ۱۹ و ۲۰ مرداد مدال بگیرند و دل مردم را شاد کنند.

*الان دیگر برای توصیه خیلی دیر است و به نوعی شب امتحان رسیده. علی داوودی چه کار کند که حداقل برنز را بگیرد؟ تالاخازده روی کاغذ طلا را گرفته و رقابت بین علی داوودی، گور مینسیان و لالایان است که نقره و برنز را بگیرند.

داوودی قدرت دارد ولی باید خودش را باور کند و می‌تواند وزنه را بزند. در ریاض ۲۵۳ را روی سینه کشید و زد ولی افتاد.

در یک‌ضرب مشکل دارد و باید خودش را بالا بکشد و کادر فنی حواسش باشد. در المپیک مجموع مهم است و در یک‌ضرب عقب نیفتد که جا نماند. باید تمرکز داشته باشد و در آن روز هم شرایط خوبی داشته باشد که بتواند وزنه خوبی بزند.

*آخرین وزنه‌برداری که بالای ۲۰۵ زد بهداد سلیمی بود. چرا دیگر سنگین‌وزن‌های ما نمی‌توانند رکورد خوبی در یکضرب بزنند؟

من از ۱۳۸۸ تا ۱۳۹۴ در فدراسیون بودم و در المپیک لندن بهترین نتیجه را گرفتیم. از ۶ سهمیه یک نفر سهراب مرادی اوت کرد چون مریض شده بود.

"من دیابت داشتم که هم ارثی بود، هم استرس و وزنم باعث شد که ۳ ماه قبل از المپیک پکن مشخص شد"۳ طلا و ۲ نقره گرفتیم و وزنه‌های خوبی زدند. ما آمدیم بچه‌هایی مثل بهداد سلیمی، سهراب مرادی و کیانوش رستمی حدود ۲۰ تا ۲۱ سال داشتند و باورم نمی‌شد بهداد با آن وضعیت پا ۲۱۶ را یک‌ضرب بزند و همین تالاخادزه را گرفت. بعد از المپیک ریو تا توکیو در استعدادیابی خوب کار نشد و بچه ها رها شدند. در یک سال، ۴۵ روز اردو بود ولی وزنه‌برداری رشته رکوردی است و در ۱۲ ماه، باید ۱۱ ماه اردو باشد. الان بچه‌ها چند وقت اردو بودند؟ تقریبا همیشه؛چون رشته رکوردی است و اگر ول شوند، افت می‌کنند.

امیدوارم برای بازی‌های آسیایی و المپیک بعدی فوق‌سنگین شرایط خوبی داشته باشد و وزن‌های دیگر هم درست شوند و مدال‌های خوبی بگیرند.

*خیلی‌ها تالاخادزه را با شما مقایسه می‌کنند. اگر هم‌دوره بودید چه کسی می‌توانست طلا بگیرد؟

من در المپیک سیدنی رقابت سنگینی داشتم و ۲۲ ساله بودم. رونی ولر ۳ طلای المپیک داشت و چمرکین در المپیک آتلانتا طلای ۹۶ را گرفته بود و ۲۰۰۰ به وزن ما آمد. من در خوابگاهم عکس این‌ها را زده بودم و الگوی من بودند که در سیدنی با آن‌ها رقابت کردم. رکورد یکضرب من در المپیک سیدنی، ۲۱۰ بود که ۲۱۲.۵ زدم.

"آقای افشارزاده رئیس فدراسیون بود و وقتی چکاپ کامل انجام دادم فهمیدم قند و فشار خون دارم و همان باعث شد نتوانم به المپیک بروم"ولر ۲۱۰ زد، من بار دوم ۲۱۰ را انداختم و ۲ کیلو وزنم بیشتر بود و ایوانوف ۲۱۲.۵ را گذاشت و من به لطف خدا زدم. واقعا لطف خدا بود و اگر این را نمی‌زدم شاید ششم، هفتم می‌شدم و رقابت کردم. وقتی به آنجا می‌رسی، یک کیلو افزایش رکورد هم از نظر استرس خیلی سخت است. من در المپیک آتن هم ۴۷۲.۵ را تکرار کردم و اگر حریف قدری داشتم شاید بیشتر بالا می‌رفتم. من یک ماه قبل از المپیک آتن، در رکوردگیری آقای هاشمی‌طب، رئیس کمیته ملی المپیک آمد و من در یکضرب ۲۱۰ و در دوضرب ۲۶۵ زدم.

بعد از یک هفته ۲۶۷.۵ دوضرب و ۲۱۵ یکضرب را زدم. حریف قدری نبود و من در بار اول دوضرب طلایم قطعی می‌شد و شل می‌شدم. اگر حریفی مثل تالاخادزه داشتم شاید ۲۷۰ هم زده می‌شد. من با ۲۵۰ طلایم قطعی می‌شد از نظر فکری انگیزه نداشتم.

*کوروش باقری می‌گفت ما هر وزنه‌ای می‌گفتیم، حسین رضازاده می‌زد!

در المپیک آتن من ۲۵۱ زدم و طلایم ۱۰۰ درصد شد و گفتم نمی‌آیم و بار دوم شل آمدم که ۲۶۳.۵ افتاد ولی او گفت المپیک است و رکورد را بزن که مجموع ۴۷۲.۵ می‌شود و بار سوم زدم. تالاخادزه هم وزنه‌بردار خوب و ششدانگی است و ما می‌دانیم مثلا وزنه‌ای که در یکضرب زده چقدر ارزش دارد.

"البته از آن زمان ورزش می‌کردم و در این ۱۶ سالی که از دوران قهرمانی خارج شدم، ۳۰ کیلوگرم وزنم را پایین آوردم"من ۲۱۵، بهداد ۲۱۶ زدم و ۵ کیلو اضافه خیلی زیاد است. من ۲۴ سال پیش مجموع ۴۷۲.۵ زدم.

*راز این سر تکان دادن شما بعد از وزنه زدن چه بود؟

این را تمرین کرده بودیم.همه دوست دارند وقتی داور زنگ را می‌زند، وزنه را بیندازند ولی خب من ۲ ثانیه نگه می‌داشتم که تماشاگران به وجد می‌آمدند. کوروش هم پشت صحنه می‌گفت بقیه رقبا می‌دیدند که با سر تکان دادن بیشتر هم می‌زنم.اصلا این را ولش کنید. خیلی هم تمرین کرده بودیم که سر تکان بدهیم. خیلی هم سخت است.

*ولی قبل از مسابقات فشار زیادی روی شما بود که حتما طلا بگیرید.

در مشکل قند من به جز مسائل ارثی و وزن، استرس هم خیلی تاثیر داشت.

در همین کاروان بگویند فلانی قرار است طلا بگیرد و فشار روی آن باشد. به من می‌گفتند طلا که می‌گیری، رکورد چند می‌زنی؟! من می‌گفتم اگر یک وقت طلا نگیرم چه؟ تازه انتظار رکورد هم داشتند.

*مثلا خیلی از رییس فدراسیون ها هم تلاش کردند فشار را از روی رشته خودشان بردارند.مثل علیرضا دبیر.شما از نظر ذهنی خودتان را چطور آماده می‌کردید؟

مربی خیلی کمک می‌کند. من در المپیک سیدنی خیلی استرس داشتم و رقبای من کسانی بودند که آرزو داشتم مثل آن‌ها وزنه بزنم. شب مسابقه ۳-۴ ساعت خوب نخوابیدم و وزنم یک کیلوگرم پایین آمد. مربی ما ایوانوف بود و خوب حرف می‌زد.

"یک مقدار خب رعایت نکردم و پایم کمی باد کرد و وقتی به خانه رفتم بیشتر شد و عفونت کرد که عکس گرفتم و برای دوستم که پزشک بود فرستادم"آقای دبیر هم قهرمان بوده و این چیزها را دیده است. کشتی‌گیران هم شرایطشان خیلی فرق دارد و او می‌خواهد فشار روانی را دور کند.

*وزنه‌برداری ایران مدیون ایوانوف است؟

بله او مربی خیلی بزرگی بود و انقلابی کرد. وقتی آمد گفت ساعت ۷ صبح همه تمرین کنیم. مگر قبل صبحانه می‌شد تمرین کرد؟ ما قبل از او یک جلسه بعد از ظهر تمرین داشتیم ولی او که آمد روزهای زوج ۳ جلسه و روزهای فرد ۲ جلسه تمرین داشتیم. تمرینات مدرنی هم بو.در المپیک سیدنی که ۶ سهمیه گرفتیم، گفت این‌ها از بین ۳۰۰ نفر انتخاب شده‌اند.

آن موقع هم امکانات اینطوری نبود و مثلا در اتاق ۳ در ۳ ما ۲ نفری تمرین می‌کردیم. یادم هست بعد از کسب مدال طلا، به استادیوم آزادی و سالن وزنه‌برداری رسیدند و بودجه فدراسیون چند برابر شد و امکانات خوبی دادند. ما هم ۶ تا سهمیه گرفتیم، کوروش باقری، شاهین نصیری، مهدی پانزوان، حسین برخواه، حسین توکلی و من بودیم.

*حسین توکلی اولین طلای ما را گرفت ولی اصلا برجسته نشد.

خب او قهرمان المپیک است و وزنه‌هایی زده که الان کسی نمی‌تواند بزند. در تمرین ۲۴۴ را با ۱۰۵ کیلو زد و رکورد ۲۳۵ را الان نمی‌توانند بزنند. حالا شاید یکی برنز المپیک دارد و به خیلی چیزها رسیده ولی شرایط حسین طوری بوده که سمت خیلی چیزها نرفته ولی قهرمان بزرگی است که وزنه‌های بزرگی زده است.

*چرا بعد از ایوانوف هرگز مربی‌ای در سطح او نیاوردیم؟

جرج زالای آمد و ۲ نفر دیگر برای المپیک و بازی‌های آسیایی آمدند.

"او گفت باید بستری شوی و از طریق آنتی‌بیوتیک این عفونت از بین برود و اگر طول بکشد سیاه می‌شود و ممکن است قطع شود"مربی خیلی خوبی بود و آن‌ها در حد ایوانوف نبودند. ایوانوف آدم خیلی خوبی بود و مثل پدر نگاه می‌کرد و وقتی مریض بود هم سر تمرین می‌آمد. ما مدال می‌گرفتیم، انگار خودش مدال گرفته است. در وزنه‌برداری ایوانوف، در والیبال ولاسکو و در فوتبال کی‌روش آمدند و این‌ها مربیان درجه یک بودند و بعدی‌ها در سطح‌شان نبودند. ایوانوف روانشناس خوبی بود.

به من گفت می‌خواهی قوی‌ترین مرد جهان شوی باید ۲۶۰ را بزنی.من می‌ترسیدم چون رکوردم ۲۴۰ بود. من گفتم چه کسی ۲۶۰ می‌زند ولی از نظر روحی روی ما کار کرد. کوروش باقری در سیدنی ۱۸۷.۵ را در یکضرب زد و بعد از ۲۴ سال رکورد دست اوست.

*ایوانوف در آن ماجرای دوپینگ نقش داشت؟

۱۱ نفر دوپینگی بودند و من و اصغر ابراهیمی چیزی نخورده بودیم.