سناریوهای مختلف رویارویی جمهوری اسلامی و اسرائیل - Gooya News

صدای آمریکا - در پی دو حمله مرگبار به فواد شکر، ارشدترین فرمانده حزب‌الله، و اسماعیل هنیه، رئیس دفتر سیاسی حماس، در بیروت و تهران در هفته گذشته، خاورمیانه در آستانه رویارویی مستقیم جمهوری اسلامی ایران و اسرائیل قرار گرفته است.

اگرچه اسرائیل، برخلاف حمله مرگبار به فواد شکر، مسئولیت عملیات از پا درآوردن هنیه را نه پذیرفته و نه رد کرده است، جمهوری اسلامی از همان دقایق آغازین انتشار خبر، انگشت اتهام را به سوی این کشور گرفت.

مقامات ارشد جمهوری اسلامی و در راس آنها علی خامنه‌ای، رهبر حکومت ایران، و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی طی ٩ روز گذشته بارها تهدید کرده‌اند که به‌ویژه حمله بامداد چهارشنبه ١۰ مرداد به اسماعیل هنیه در داخل خاک ایران را بی‌پاسخ نخواهند گذاشت.

همزمان، گروه‌های مورد حمایت حکومت ایران به‌ویژه حزب‌الله لبنان به عنوان اصلی‌ترین بازوی نیابتی جمهوری اسلامی نیز تهدید کرده‌اند به اسرائیل حمله خواهند کرد.

بخش فارسی صدای آمریکا در اینجا با بررسی دست‌کم ١۰ گزارش منتشرشده در رسانه‌های معتبر جهان، عمده‌ترین سناریوهای مطرح‌شده درباره رویارویی احتمالی جمهوری اسلامی ایران و گروه‌های نیابتی‌اش با اسرائیل را مرور می‌کند.

غالب کارشناسان بر این باور هستند که کشته‌شدن فواد شکر و اسماعیل هنیه بی‌پاسخ نخواهد ماند و اختلاف‌نظر آنها درباره شرکت‌کنندگان، نحوه، گستره، و اهداف مورد حمله و همچنین عکس‌العمل اسرائیل به آن است.

حمله به اماکن دیپلماتیک اسرائیل و مراکز یهودیان در سراسر جهان، حمله به «مراکز مخفی» اسرائیل در کشورهای همسایه ایران، حمله مستقیم جمهوری اسلامی از خاک ایران به اسرائیل، حمله مستقیم گروه‌های نیابتی به‌ویژه حزب‌الله به اسرائیل، و حمله هماهنگ‌شده جمهوری اسلامی و گروه‌های نیابتی‌اش به اسرائیل از جمله عمده‌ترین سناریوهای مطرح‌شده هستند.

پایگاه اینترنتی المانیتور روز پنجشنبه ١١ مرداد در گزارشی نوشت از جمله گزینه‌های احتمالی مد نظر جمهوری اسلامی برای پاسخ به حملات مرگبار اسرائیل به فرماندهان گروه‌های نیابتی‌اش، حمله به مراکز دیپلماتیک اسرائیل (همانند بمبگذاری انتحاری ١٩٩٢ در سفارت اسرائیل در آرژانتین) و یا حمله به مراکز یهودیان در سراسر جهان (همانند بمبگذاری ۱۹۹۴ آمیا در آرژانتین) است.

یک سناریوی دیگر، حمله جمهوری اسلامی به «مراکز مخفی» اسرائیل در کشورهای همسایه و به‌ویژه کردستان عراق و آذربایجان است.

روزنامه بریتانیایی تلگراف روز جمعه ١٩ مرداد در گزارشی نوشت که بر خلاف مقامات ارشد سپاه پاسداران که طرفدار حمله مستقیم به مراکز نظامی اسرائیل در تل‌آویو و دیگر شهرهای این کشور هستند، مسعود پزشکیان، رئیس جمهوری جدید ایران، از حمله با اخطار قبلی به «مراکز مخفی» اسرائیل در کشورهای همسایه به‌ویژه آذربایجان و کردستان عراق حمایت می‌کند.

طبق گزارش، «معاون‌های» پزشکیان به تلگراف گفته‌اند که او نگران «تبعات جدی» حمله مستقیم به اسرائیل است. آنها به نقل از پزشکیان گفته‌اند که ایران خوش شانس بود که در رویارویی فروردین با اسرائیل، وارد جنگ همه‌جانبه نشد.

این افراد افزوده‌اند که پزشکیان طرفدار ارسال تسلیحات پیچیده‌تر به حزب‌الله و رویارویی این گروه به جای حکومت ایران با اسرائیل است.

یکی دیگر از اصلی‌ترین سناریوها، حمله مستقیم جمهوری اسلامی به اسرائیل همانند حمله‌ای است که در نیمه‌شب ۲۵ فروردین است که طی آن بیش از ۳۰۰ فروند موشک و پهپاد به سوی اسرائیل شلیک شد.

نشریه پولیتیکو روز دوشنبه ۱۵ مرداد به نقل از یک کارشناس مسائل نظامی نوشت حکومت ایران ممکن است با استفاده از موشک‌های بالستیک میان‌بُرد و موشک‌های کروز از خاک ایران به اسرائیل حمله کند.

گمانه‌زنی‌های زیادی درباره اهداف احتمالی مورد حمله حکومت ایران و یا گروه‌های نیابتی‌اش وجود دارد.

روزنامه بریتانیایی گاردین روز پنجشنبه ١٨ مرداد به نقل از برخی «مقامات» گزارش داد حکومت ایران احتمالا سرگرم بازنگری درباره مقیاس و شکل حمله خود به اسرائیل در پاسخ به کشته‌شدن اسماعیل هنیه است.

مقامات مزبور به گاردین گفته‌اند که به‌رغم عدم حمایت صریح دولت‌های مسلمان از حمله نظامی ایران به اسرائیل، این حمله احتمالا به تعویق نخواهد افتاد.

بر اساس گزارش این روزنامه بریتانیایی، جمهوری اسلامی احتمالا به جای حمله به غیرنظامیان اسرائیلی، مسئولان حمله مرگبار به اسماعیل هنیه به‌ویژه موساد و سازمان‌های وابسته به آن را هدف قرار خواهد داد.

شبکه خبری الجزیره روز سه‌شنبه ۱۶ مرداد در گزارشی به نقل از کارشناسان، حمله احتمالی حکومت ایران به اسرائیل را «قریب‌الوقوع» و «حساب‌شده» دانست.

به گفته یک تحلیل‌گر موسسه جنگ و صلح، مقامات ایرانی در تلاش هستند پاسخ آنها به کشته‌شدن هنیه حامل این پیام باشد که «اقدامات تجاوزکارانه همچون ترور» نباید در خاک ایران ارتکاب یابد و در عین حال به «چرخه تشدید» تنش و خشونت منجر نشود.