زنانی که سال‌هاست به دنبال حق‌شانند

نرگس کیانی: سه خواهر در بندِ تعصب و جهالت برادران خود از پرداختن به تعزیه محروم می‌مانند اما عشق به تعزیه و شبیه‌خوانی شهیدان کربلا را به تنها دختر مانده از خود، وصیت می‌کنند. اپیزود بعدی زندگی آن دخترست که پس از ازدواج، همزمان با جنگ، با همسر خود به جبهه می‌رود تا برای رزمندگان تعزیه اجرا کند و اپیزود سوم، قصه پسر آن زوج است؛ عباس استراگون، کارمند بانک ملی شعبه پانزده خرداد، جایی که پیش از این تکیه دولت و محل اجرای تعزیه بوده است. او تلاش می‌کند راز صداهایی را که در سرش می‌شنود، دریابد... این خلاصه داستان نمایش «تاناکورا» نوشته کهبد تاراج به کارگردانی رضا بهرامی است که در سالن استاد سمندریان تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه رفته است. نمایشی که می‌توان علاقه‌مندی کاراکتر زن در بازگشت به ریشه‌اش از مسیر صدا را بخشی از مفهوم منتقل‌شده توسط آن دانست.

«تاناکورا» یکی از نمایش‌هایی است که این روزها روی صحنه است و گروه اجرایی‌اش همچون گروه‌های دیگر در برابر دوگانه‌ای قرار دارند که از ۲۵ شهریور ۱۴۰۱ به این سو شکل گرفت و سوالی را پیش روی اهالی تئاتر قرار داد که با گذشت شش ماه، هنوز پاسخ مشخصی به آن داده نشده است.

"نرگس کیانی: سه خواهر در بندِ تعصب و جهالت برادران خود از پرداختن به تعزیه محروم می‌مانند اما عشق به تعزیه و شبیه‌خوانی شهیدان کربلا را به تنها دختر مانده از خود، وصیت می‌کنند"این که در شرایط موجود باید به اجرای تئاتر پرداخت یا نه؟ و تصمیم به کار کردن تصمیم درست‌تری است یا تصمیم به کار نکردن؟ سوالی که بخشی از پاسخ گروه اجرایی «تاناکورا» به آن را از زبان کهبد تاراج پیش از این در وقتی همه سرکارند، چرا تئاتر باید تعطیل باشد؟ خوانید. آن‌چه در ادامه می‌خوانید صحبت‌های کهبد تاراج؛ نویسنده، رضا بهرامی؛ کارگردان و مجید رحمتی و الهه شه‌پرست؛ بازیگران «تاناکورا»ست به این سوال و سوالاتی دیگر.