نقاش بزرگی که نابینایی را تجربه کرد

شاید یکی از بزرگترین ترس‌های یک نقاش این است که دیگر قادر به تماشای جهان نباشد. چشمان یک هنرمند وقتی در خدمت هنر باشند جهان را از دیدگاه چشم‌نوازی به نمایش می‌گذارند. اما چه اتفاقی می‌افتد وقتی یک هنرمند بینایی خود را از دست می‌دهد؟ «کلود مونه» یکی از نامدارترین نقاشان تاریخ، هنرمندی بود که نابینایی را تجربه کرد.

در این گزارش ایسنا داستان نابینایی «مونه» خالق نیلوفرهای آبی مشهور دنیای هنر را می‌خوانید.

«مونه» به رغم اینکه به مناظر مختلفی سفر کرده بود اما در نهایت « ژیورنی» را درسال ۱۸۸۳ به عنوان اقامتگاه خود و خانواده بزرگش انتخاب کرد. «ژیورنی» که یک ساعت با پاریس فاصله دارد، محل زندگی «مونه» تا پایان عمر بود.

"چشمان یک هنرمند وقتی در خدمت هنر باشند جهان را از دیدگاه چشم‌نوازی به نمایش می‌گذارند"در آن دوره، خلاقیت در آثار و به راحتی نمود پیدا کرد و نقاشی‌هایش مورد توجه قرار گرفت. در «ژیورنی» این هنرمند تصمیم گرفت دنیای ایده‌ال خود را در باغ زیبایش که منبع الهام او بود خلق کند، دنیایی که ما امروزه از طریق مجموعه تابلوهای نقاشی نیلوفرهای آبی، پل‌های ژاپنی و گذرگاه‌های پر از گل آشنا هستیم.

«دیلی آرت» نوشت، تغییرات از اوایل قرن بیستم میلادی در زندگی این هنرمند آغاز شد. در سال ۱۹۰۸، «مونه» متوجه مشکلی در چشم راستش شد و کم کم دید هر دو چشم او ضعیف شد. در سال ۱۹۱۲ پزشکان دریافتند «مونه» به آب مروارید مبتلا شده است. با پیشرفت آب مروارید تشخیص رنگ با مشکل رو به رو می‌شود.

سفید به زرد نزدیک می‌شود، سبز به زرد نزدیک می‌شود و قرمز متمایل به نارنجی می‌شود. همچنین تشخیص جزئیات دشوار می‌شود. نخستین نشانه‌های این بیماری را می‌توان در نقاشی که مونه در سال ۱۹۰۸ در ونیز خلق کرد مشاهده کرد.