ناقوس گوش‌خراش خطر به صدا درآمد

عرفان حاج بابایی؛ احتمالا هر کس که بررسی دقیقی از سه بازی گذشته ایران و سوریه انجام داده بود، می توانست پیشبینی کند که این بازی، اصلا جدال آسانی برای تیم ملی نخواهد بود. تیم ملی ای که تمام نقطه قوتش در خط حمله اش جمع شده، باید به مصاف تیمی می رفت که در دفاع بسیار منظم و مستحکم بود. از همین روی این بازی می توانست به محکی جدی برای تیم قلعه نویی تبدیل شود که از قضا این اتفاق هم رخ داد. در ادامه مروری خواهیم داشت بر شب سختی که فوتبال ایران سپری کرد.

چرا بازی گره خورد؟

احتمالا عمده ترین دلیل گره خوردن بازی برای ایران، هدر دادن موقعیت پرشمار گلزنی در نیمه اول بود. خط حمله سریع و تکنیکی ایران با دو مهاجم در جلو(طارمی و آزمون) و دو بال در کناره ها(جهانبخش و قایدی)، سوار بر بازی بود و بارها و بارها توانست به محوطه جریمه سوریه نزدیک شود.

"عرفان حاج بابایی؛ احتمالا هر کس که بررسی دقیقی از سه بازی گذشته ایران و سوریه انجام داده بود، می توانست پیشبینی کند که این بازی، اصلا جدال آسانی برای تیم ملی نخواهد بود"اما به جز یک مورد که طارمی پنالتی گرفت و خودش آن را به گل تبدیل کرد، دیگر موقعیت ها با بی دقتی و عجله، از دست رفت تا ایران نتواند اختلاف را بیشتر و خیال خود را راحت کند. اختلاف یک گل هم همیشه شکننده است و دیدیم که در نیمه دوم چه اتفاقاتی افتاد.

خط دفاعی؛ همچنان پاشنه آشیل

می توان پذیرفت که ایران دو مهره اصلی اش در قلب دفاع را در اختیار نداشت اما از همان سو می توان گفت که سوریه هم نباید تیمی می بود که اینگونه بتواند قلب دفاع ایران را آزار دهد. تیمی که در سه بازی دور گروهی خود فقط یک گل زده بود، بارها دفاع ایران را آزار داد. کارت زرد گرفتن زودهنگام شجاع خلیل زاده، آفسایدگیری اشتباه روزبه چشمی و پنالتی دادن علیرضا بیرانوند شاید دیشب درنهایت به خیر گذشت اما چنین اشتباهاتی در مقابل ژاپن در مرحله یک چهارم نهایی، دیگر شانسی را برای ایران باقی نخواهد گذاشت.