درباره مردی که فوتبال ایران به او مدیون بود / تسلیت مرگ عمو گارنیک؛ با عکس دیگری!

به گزارش ورزش سه، مهرابیان که در سال ۱۳۱۶ به دنیا آمد، از بنیانگذاران تیم فوتبال آرارات تهران بود و از قدیمی‌ها کیست که نداند ‌آرارات تا چه حد در فوتبال تهران جریان‌ساز و از دلایل افزایش جاذبه لیگ تهران و سایر مسابقات پایتخت و به واقع کل ایران بود. 
اهمیت و طول مدت حضور آرارات در سطح اول فوتبال کشور به حدی رسید که حتی در دهه ۱۳۵۰ در بالاترین سطح کشوری هم ابراز وجود می‌کرد و در لیگ‌های سراسری ادعای حضور داشت و شماری از بازیکنان آن تیم شامل آرشاویر ملکی، کارو حق‌وردیان و وازگن صفریان (که دومی بعداً استقلالی و سومی بعداً پرسپولیسی شدند) به تیم ملی هم فرا خوانده شدند و چیزی از سایر بازیکنان آن تیم کم نداشتند. 
نسل‌های بعدی آرارات امثال ماییس میناسیان، آندرانیک اسکندریان و در نهایت آندو تیموریان را هم تحویل تیم‌های ملی در دهه‌های ۱۳۶۰ تا ۱۳۹۰ دادند و در سال‌های پس از پیروزی انقلاب اسلامی، مربیان مشهوری مثل حسن حبیبی هم سال‌ها در آرارات زمامداری کردند تا اگر این تیم با عصر طلایی‌اش (دهه‌های ۱۳۵۰ و ۱۳۶۰) برابری نمی‌کند، لااقل به یک تیم درجه چندم در عصرهای بعدی هم تبدیل نشود و همچنان مرد میدان‌های مهم باشد.

*استقلال و تیم ملی 

گارنیک مهرابیان در چنین تیمی یک نقش پیشرو و فعال داشت و هم در دوران بازیگری‌اش و هم زمانی که جامه مربیگری را به تن کرد، سال‌ها به آرارات خدمات ریشه‌ای و اساسی ارزانی داشت. او در جوانی با گلسازی‌ها و گلزنی‌هایش، آرارات را در جمع تیم‌های موفق و خبرساز لیگ تهران جای می‌داد و وقتی مربی شد، پایه آموزش اولیه بسیاری از بازیکنان خوب و توانای ارمنی را گذاشت تا از هر جهت یک پیشاهنگ واقعی و یک لیدر برای چند نسل و مدرس و کارآموز فوتبالیست‌های لایق ارمنی و بواقع آموزش دهنده شماری چشمگیر از فوتبالیست‌های این مملکت باشد. از قدر و ارزش و جایگاه بالای او همین بس که او قبل از وقف کردن خود در آرارات چند سال در تیم تاج (استقلال) هم بازی می‌کرد و سابقه عضویت در تیم ملی ایران را هم داشت.

گارنیک مهرابیان سرمربی تیم ماشین سازی در دهه ۱۳۵۰ با لباس آبی .

*خاطره‌سازی برای ماشین‌سازان

گارنیک پس از هدایت تیم آرارات تهران در سال‌های ۱۹۶۳ تا ۱۹۷۳ به کار در تیم ملی جوانان ایران در سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۸ پرداخت و از ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۸ عضو کادر فنی تیم ملی بزرگسالان ایران هم بود و این دوره‌ای بود که سرمربیگری کشورمان را حشمت مهاجرانی برعهده داشت. تیم بعدی که مهرابیان به آن روی آورد، ماشین‌سازی تبریز طی سال‌های ۱۹۷۸تا ۱۹۸۰ میلادی بود و اثرگذاری او در این باشگاه پرطرفدار و قدیمی آذربایجان شرقی به حدی رسید که هواداران قدیمی این تیم هم‌اینک نیز با عشق و صفای فراوان از او یاد می‌کنند و شخصیت و دستاوردهای وی را می‌ستایند و با خاطره‌های شیرین او خوش‌اند.

*از امارات تا امریکا

گارنیک در دوران مربیگری‌اش به کشورهای خارجی هم روی آورد و در سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۲ در کادر فنی تیم ملی امارات جای داشت و در سال‌های ۱۹۸۲ و ۱۹۸۳ در تیم باشگاهی رأس‌الخیمه امارات به مربیگری پرداخت. 
آخرین تیمی که گارنیک در آن فعالیت می‌کرد، باشگاه پیونیک در شهر لس‌آنجلس امریکا در سال ۲۰۰۷ بود اما به آرامی زمان خستگی و بازنشستگی پس از سال‌ها کار بی‌وقفه برای گارنیک رسیده بود و اینچنین بود که او در ۱۵ سال آخر عمر پربارش کمتر در مجامع فوتبال رؤیت می‌شد ...
نکته عجیب، فراموشی این نسل پیشاهنگ در فوتبال ایران است تا جایی که اکثر رسانه‌ها تصویر خبر فوت او را با عکس فرد دیگری منتشر کردند. 
روحت شاد، عمو گارنیک!

وصال روحانی