خبرنگار ایرانی-آلمانی: جامعه ایران از اسلام رو برگردانده و می‌خواهد آزاد باشد - Gooya News

کیهان لندن - حنیف حیدرنژاد

ناتالی امیری از خبرنگاران و مجریان شبکه یک تلویزیون دولتی آلمان از پدری ایرانی و مادری آلمانی در مونیخ به دنیا آمده است. او دوتابعیتی است. امیری از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰ گزارشگر و مدیر دفتر شبکه یک تلویزیون دولتی آلمان (ARD) در تهران بود. در اواخر سال ۲۰۱۹ وزارت خارجه آلمان به تلویزیون شبکه یک آلمان اطلاع داد که امکان دستگیری و به گروگان گرفته شدن ناتالی امیری توسط نهادهای امنیتی در ایران وجود دارد و توصیه کرد که او دیگر به ایران نرود. از آن به بعد او نتوانست به ایران بازگردد.

ناتالی امیری که در گذشته به دلیل محدودیت یا ملاحظات شغلی نمی‌توانست به صورت باز نظراتش در مورد رژیم ایران، جامعه و مردم بیان کند، اینک در گفتگوهای تلویزیونی خیلی آزاد، همراه با احساسی که نشان از عشق و علاقه او به ایران و مردم است، از حسرتی که چرا مردم در ایران با وجود بارها تلاش، هنوز نتوانسته‌اند به آزادی برسند سخن می‌گوید.

"کیهان لندن - حنیف حیدرنژادناتالی امیری از خبرنگاران و مجریان شبکه یک تلویزیون دولتی آلمان از پدری ایرانی و مادری آلمانی در مونیخ به دنیا آمده است"امیری اخیرا با چاپ کتابی به نام «میان دو دنیا؛ درباره قدرت و ضعف در ایران» تجربیات خود از کار و زندگی و همچنین ارزیابی‌هایش از تحولات سیاسی- اجتماعی در ایرانِ بعد از انقلاب اسلامی را منتشر کرده است.

ناتالی امیری در ایام نوروز در گفتگویی با تلویزیون هامبورگ به سوء مدیریت رژیم از جمله در رابطه با کرونا اشاره می‌کند. وی تاکید می‌کند آمارهای رسمی‌حکومتی، ارقام واقعی ابتلا و مرگ ناشی از کرونا را نشان نمی‌دهند. ارقام نهادهای بین‌المللی از دست‌کم ۵ برابر بودن آمار رسمی ‌سخن می‌گویند. او در ارتباط با حساسیت رژیم ایران در مورد مخفی کردن آمار واقعی ابتلا و مرگ و میر ناشی از کرونا به نمونه‌ای اشاره می‌کند که چطور وقتی چندی پیش یک پزشک ایرانی از ۲۲ برابر بودن آمار رسمی‌ابتلا و مرگ و میر ناشی از کرونا در کشور سخن گفت، او را دستگیر کرده و روزنامه‌ای که آن آمار را منتشر کرده بود تعطیل کردند.

👈مطالب بیشتر در کیهان لندن

در مورد میزان آزادی و یا محدودیت خبرنگاران خارجی در ایران، ناتالی امیری می‌گوید: در بین کشورهایی که آنجا گزارشگر بودم، از جمله سودان، ترکیه، سوریه، اریتره و مصر، بدترین کشوری که به عنوان روزنامه‌نگار می‌توانستم کار کنم ایران بود. دولت و نهادهای اطلاعاتی- امنیتی ایران، خبرنگار را به دید دشمن نگاه می‌کنند و همه کار می‌کنند تا نتوانی گزارشی را که می‌خواهی، تهیه کنی.

به‌خصوص وقتی که تظاهرات و اعتراضات بود، این محدودیت‌ها بیشتر هم می‌شد. اگر ما موفق می‌شدیم با همه محدودیت‌ها خود را به محل یک تظاهرات برسانیم، این مردم بودند که با حمایتِ خودشان کمک می‌کردند تا ما دستگیر نشویم.