درباره مینی‌سریال «بچه گوزن»/ این جور که می‌بریم تا کی؟

قصه از جایی شروع می‌شود که دانی دان (با بازی ریچارد گاد) یک روز عادی، مثل تمام روزهای دیگر پیچِ جدیدی در زندگی‌اش شکل می‌گیرد که همه‌چیز را تحت تاثیر قرار می‌دهد. تحت سلطه حتی شاید کلمه بهتری باشد برای توصیف آنچه بر دان در ادامه‌ی قصه می‌رود. زن میانسالی به نام مارتا (با بازی جسیکا گانینگ) وارد بار محل کار دانی می‌شود، پول ندارد و دانی او را یک فنجان چای مهمان می‌کند. همین آغاز قصه تعقیب دانی توسط مارتا می‌شود. مارتا دست از سر دانی و زندگی‌اش برنمی‌دارد و با ارسال پی‌درپی ایمیل، پست صوتی، توییت، پیام فیسبوک، نامه و هدایای عجیب و غریب به تمام لایه‌های زندگی دانی رسوخ می‌کند.

"قصه از جایی شروع می‌شود که دانی دان (با بازی ریچارد گاد) یک روز عادی، مثل تمام روزهای دیگر پیچِ جدیدی در زندگی‌اش شکل می‌گیرد که همه‌چیز را تحت تاثیر قرار می‌دهد"بماند که قصه در فلش‌بک‌هایی بخش‌های دارک دیگری از زندگی دانی را هم نشان می‌دهد که دردناک بودنش جای دیگری از تلخی و سیاهی‌ست. این‌که او در گذشته توسط مردی میان‌سال که مربی او بوده و فکر می‌کرده با کمکش می‌تواند در حرفه‌ش پیشرفت کند، بارها مورد تجاوز قرار گرفته و آزار دیده است.

مینی‌سریال «بچه گوزن» نقطه‌های زیادی دارد که مخاطب را به جایی می‌رساند که دلش می‌خواهد سرش را از ملغمه‌ی خشم، دلسوزی و استیصال در قضاوت به دیوار بکوبد. داستان بر اساس اتفاقی واقعی که در زندگی ریچارد گاد، رخ داده نوشته و توسط نتفلیکس تولید شده است. یعنی یک نفر به صورت واقعی تمام فراز و نشیب‌هایی که در جریان این مینی‌سریال می‌بینیم را زندگی کرده. هر روز توسط یک زن تعقیب‌کننده مورد هجوم انواع پیام‌های معمولی، روزمره، طنزآمیز، جنسی، تهدیدی و روانی قرار می‌گرفته و در پایان زمانی که بالاخره شال و کلاه می‌کند که به پلیس گزارش بدهد، حرف‌هایش را ابتدا باور نمی‌کردند و کلی سند و مدرک جمع می‌کند تا بتواند رنجش را اثبات کند.