به یاد روزهای درخشان ورزش مدارس / ژاپن الگوی بزرگ توسعه همه جانبه ورزش

به گزارش "ورزش سه"، دویست روز دیگر سی‌وسومین دوره بازی‌های المپیک به میزبانی شهر پاریس آغاز می‌شود. این در حالیست که ورزش ایران تنها دوازده سهمیه در رشته‌های مختلف کسب کرده اما در ژاپن ۵۵ هزار تماشاگر فینال رقابت‌های دبیرستانی را در فوتبال دانش‌آموزی، آن‌هم با حضور در ورزشگاه به تماشا می‌نشینند. آیا انتشار چنین خبری و مقایسه‌ آن با شرایط ورزش ایران نباید در دل غمی بزرگ را تلمبار کند؟

دقیقا ٤٨ سال است که فوتبال ایران طعم حضور و رقابت در آوردگاه المپیک را نچشیده و این عدد تلخ بی‌شک تا ٥٢ سال هم افزایش خواهد یافت. حال شاید طلسم بعد از نیم قرن با راهیابی به المپیک ٢٠٢٨ آمریکا شکسته شود و بتوانیم بعد از ١٩٧٦ مونترال، بار دیگر رقابت در فوتبال المپیک را تجربه کنیم. برای ما حتی راهیابی فوتبال ایران به المپیک نیز به رویا تبدیل شده است.

•به این آمار تلخ و آخرین قهرمانی‌های فوتبال ایران در قاره آسیا توجه کنید:

🏆در فوتبال زنان آسیا مقامی کسب نکرده‌ایم
🏆قهرمانی ٢٠٠٨ نوجوانان آسیا با علی دوستی‌مهر
🏆قهرمانی ١٩٧٦ جوانان آسیا با حشمت مهاجرانی
🏆در امیدهای آسیا مقامی کسب نکرده‌ایم
🏆قهرمانی ملت‌های ١٩٧٦ آسیا با حشمت مهاجرانی
🏆قهرمانی ٩٣-١٣٩٢ باشگاه‌های آسیا فیروز کریمی
🏆قهرمانی بازی‌های آسیایی ٢٠٠٢ برانکو ایوانکوویچ

فوتبال ایران ٤٨ سال است که نه قهرمان جام ملت‌های مردان آسیا شده و نه قهرمان جوانان قاره کهن، در حالی‌که بعد از آخرین قهرمانی ایران در سال ١٩٧٦، ژاپنی‌ها چهار بار، عربستان سه بار، کویت، عراق و قطر نیز هر کدام یک‌بار جام ملت‌های مردان آسیا را بالای سر برده‌اند.

در باشگاه‌ها و لیگ قهرمانان آسیا ٣١ سال، در بازی‌های آسیایی ٢٢ سال و در قهرمانی نوجوانان قاره کهن ١٦ سال است که فوتبال ایران جامی را کسب نکرده تا آخرین قهرمانی این رشته ورزشی در تمامی رده‌های سنی ملی و باشگاهی آسیا به سرمربیگری علی دوستی‌مهر با تیم زیر شانزده ساله‌ها و نوجوانان کشورمان در سال ٢٠٠٨ و تاشکند ازبکستان کسب شده باشد.

همه این اتفاق‌های تلخ در حالی روی می‌دهد که فوتبال نوجوانان عربستان قهرمانی جهان را در کارنامه دارد، قطر و عمان در این رده به نیمه نهایی جهان رفته‌اند، جوانان ژاپن نایب قهرمان دنیا شده و در المپیک ١٩٦٨ سومی و ٢٠٢٠ توکیو چهارمی را جشن گرفته، کره جنوبی هم در المپیک ٢٠١٢ لندن سومی فوتبال و حتی چهارمی جام جهانی ٢٠٠٢ را در کارنامه دارد.

•به تمام مدال‌های ورزش ایران در ٣٢ دوره المپیک نگاه کنید:

١)وزنه برداری: ٩🥇شش🥈پنج🥉
٢)کشتی آزاد: هفت🥇چهارده🥈هفده🥉
٣)کشتی فرنگی: چهار🥇 یک🥈چهار🥉
٤)تکواندو: دو🥇یک🥈سه 🥉
٥)تیراندازی: یک🥇
٦)کاراته: یک🥇
٧)دو و میدانی: یک🥈
•مجموع: ۲۴ 🥇 ۲۳ 🥈۲۹ 🥉 یعنی ٧٦ مدال

ورزش‌های تیمی و توپی کشورمان مثل فوتبال، والیبال، بسکتبال، هندبال، واترپلو، راگبی، هاکی روی چمن و حتی بدمینتون و تنیس که بخش تیمی یا همان دو نفره را هم در دل رقابت‌های خود دارند هیچ‌گاه در سی و دو دوره گذشته بازی‌های المپیک ندرخشیده‌اند و موفقیتی به‌دست نیاورده‌اند.

امروز در ژاپن و فینال رقابت‌های دبیرستانی، تیم مدرسه اوموری یامادا ۳ بر یک مدرسه اومی را در ورزشگاهی با حضور ٥٥ هزار تماشاگر شکست می‌دهد تا اهمیت و ارزش ورزش دانش‌آموزی را برای تضمین آینده‌ی ورزش خود به نمایش بگذارد اما ورزش کشورمان تمام فکر و ذکرش کسب حداکثر ٣٥ تا ٤٠ سهمیه انفرادی با کسب چند مدال از آوردگاه المپیک است که به غیر ٢٠١٢ لندن همیشه تک رقمی بوده است.

ورزش ایران ٢٠٠ روز تا آغاز المپیک ٢٠٢٤ پاریس فاصله دارد و چهار سال و هفت ماه تا ٢٠٢٨ آمریکا، برای موفق شدن در هر رقابت بین‌المللی در هر سطحی اولین موضوع توجه و رونق ورزش دانش‌آموزی یا همان مدارس باید در دستور کار قرار گیرد.

توجه به ورزش در سطوح تیم‌های پایه و ورزش آموزشگاهی حلقه‌ی مفقوده و فراموش شده در مدیریت ورزش و باشگاهی ایران است.

برای موفقیت در هر رشته ورزشی، در هر سطح رقابتی که بین‌المللی باشد، در هر گوشه‌ای از مقوله قهرمانی باید به استعدادیابی، ورزش پایه و آموزشگاهی یا همان مدارس توجه ویژه کرد.

کاری که ژاپنی‌ها و بسیاری از کشورها سال‌هاست در دستور کار قرارداده‌اند و کشور ما که روزگاری سردمدار ورزش آموزشگاهی در آسیا به حساب می‌آمد از دهه هفتاد شمسی آن را به فراموشی سپرده است.

توجه به ورزش مدارس و آموزشگاهی از دهه هفتاد در ایران به قهقرا رفت، تیم‌های ورزشی پایه آنطور که باید و شاید حمایت نمی‌شوند، باشگاه‌ها تمام توجه را به قهرمانی در رده سنی بزرگسالان معطوف کرده‌اند، باشگاه‌های سازنده ارج گذاشته نمی‌شوند و مربیان سازنده بی‌انگیزه شده‌اند.

در ورزشی که توجهی به سازندگی نمی‌شود، ورزش مدارس، زنگ و درس ورزش، کشف استعدادها به‌صورت سیستماتیک و هدفمند تنها در حد حرف است چگونه می‌توان انتظار درخشش و قدرت‌نمایی در آوردگاه المپیک یا بزرگ‌ترین رویدادهای مهم ورزش جهان را داشت؟

ورزش ایران در دل خود تا بخواهد استعداد و نیروی نخبه‌ای دارد که هدر می‌روند تا المپیک به المپیک فقط حسرت بماند و توجیه و شعار.

✍🏻 پوریا تابان