در تایتان حیات فرازمینی وجود دارد؟

غزال زیاری: با انتشار مقاله جدیدی درباره بزرگترین قمر سیاره زحل، امیدها به کشف نوعی حیات فرازمینی در منظومه شمسی حالا تا حدودی کمرنگ شده است.

کاترین نیش، اختر زیست‌شناس دانشگاه انتاریوی غربی در این باره گفت:« متاسفانه حالا و در جستجو برای حیات فرازمینی در منظومه شمسی‌مان، باید کمی خوش‌بینی را کنار بگذاریم. جامعه علمی در یافتن حیات در جهانی یخی در بخش بیرونی منظومه شمسی بسیار هیجان‌زده بود؛ ولی یافته‌های اخیر نشان می‌دهد که احتمال وجود حیات ممکن است کمتر از آنچه قبلا تصور می‌کردیم باشد.»

قمر تایتان که یکی از قمرهای سیاره زحل است، یکی از معدود اجرام آسمانی در منظومه شمسی است که دارای آب مایع (محبوس در زیر پوسته‌ای از یخ به ضخامت ۱۷۰ کیلومتر) است که به نظر می‌رسید قابلیت تولید نوعی بیوشیمی را داراست.

وقتی آب کافی نیست

البته وجود حیات به عواملی بیشتر از آب نیاز دارد و تا به امروز ثابت شده که تنها کره زمین است که تمامی این فاکتورها را به مقدار کافی داراست. اما در اتمسفر غنی از متان تایتان نیز مولکول‌های آلی فراوانی مشاهده شده بود که این بدان معناست که تیتان قطعات زیادی از این مواد جامد ریز مبتنی بر کربن را تولید می‌کند که رسوباتی از دشت‌ها و تپه‌های شنی در زیر اتمسفر ابری اسرارآمیزش را شکل می‌دهند.

اما برای آنکه شیمی زنده در اقیانوس‌های زیرزمینی به وجود بیایند، این مولکول‌ها باید از طریق یخ به لایه زیرزمینی مایع نفوذ کنند. در نتیجه نیش و اعضای تیمش با استفاده از دهانه‌های برخوردی به عنوان نیروی محرکه بالقوه، جریان این مولکول‌ها را در محیط قمر تایتان برآورد کردند. در درون فرورفتگی‌های روی سطح تایتان، مولکول‌هایی بر پایه کربن با آب مایع ترکیب شده و سپس از طریق پوسته یخی ضخیم به اقیانوس عظیم زیرین نفوذ می‌کنند.

آنها دریافتند که سرعت برخوردهای دنباله‌دار حداکثر می‌تواند معادل جرم یک فیل از مولکول‌های آلی (حدود ۷۵۰۰ کیلوگرم گلیسین) در سال را به پناهگاه بالقوه اقیانوس این قمر منتقل کند.

نیش در این باره گفت:« یک فیل در سال از گلیسین، در اقیانوسی که ۱۲ برابر حجم اقیانوس‌های کره زمین است، برای حفظ حیات کافی نخواهد بود.

در گذشته، اغلب مردم تصور می‌کردند که وجود آب، نشانه حیات است ولی آنها از این واقعیت غافل بودند که وجود حیات نیازمند عناصر دیگری، به ویژه کربن نیز هست.»