تبدیل به بازیگران «می‌خواهیم زنده بمانیم» شده‌ایم  

نرگس کیانی: قرار بر این شد که اهالی جان‌ به‌دربُرده تئاتر از ویروسی که از یک سال و چند ماه پیش زندگی‌مان را زیرورو کرده است، از ۸ فروردین ۱۴۰۰ شاهد بازگشایی سالن‌ها باشند. بازگشایی‌ای که وضعیت نارنجی شهر تهران و بودن تئاتر در گروه شغلی ۳، اجازه نداد به روز دوم برسد.

کمتر از یک هفته بعد، شنبه ۱۴ فروردین، خبر آمد که با انتقال تئاتر از گروه شغلی ۳ به گروه شغلی ۲ موافقت شده است و نمایش‌ها می‌توانند از سه‌شنبه ۱۷ فروردین روی صحنه بروند اما چه سود از این جابه‌جایی میان گروه‌های شغلی که دوشنبه ۱۶ فروردین تیترهایی چون «پایتخت هم قرمز شد»، «با یکی از سهمگین‌ترین امواج کرونا مواجه‌ایم» و «نتیجه موج در بهشت‌ زهرا»، چراغ سالن‌ها را خاموش و درهایشان را قفل کرد.

وضعیت پیش‌ رو تشکیل‌شده از بازشدن‌ها و بسته‌شدن‌های مکرر سالن‌های تئاتر از اسفند ۹۸ تا فروردین ۱۴۰۰، چنان موجب فرسایش جسم‌وجان تئاتری‌ها شده است که وادارمان می‌کند تلخ‌اندیشانه از خود بپرسیم آیا پایان تلخِ تعطیلی قطعی سالن‌ها بهتر از تلخیِ بی‌پایانِ تعطیلی‌ها و بازگشایی‌های مُدام نبود؟!

و از سوی دیگر، در غیاب اجرای زنده در برابر دیدگان مخاطب، آن‌چه «تلویزیون تئاتر ایران» نامیده و بهمن ۹۹ خبر راه‌اندازی فاز نخستش به عنوان بخشی از «پروژه حمایت از تولید آثار برای عرضه در فضای مجازی» منتشر شد، فارغ از تمجید متولیانش که از آن با عناوینی چون «پلتفرمی ویژه به‌منظور اشتراک اسناد تصویری رویدادهای نمایشی در فضای مجازی»، به کجا انجامید؟!

              این مطلب را هم بخوانید:

             ◾️شهرام گیل‌آبادی: طعمه مدیرانی کارنابلد برای عادی نشان‌دادن شرایطیم 

سوالاتی که (به‌ترتیب حروف الفبا) محمدرضا آزادفر، نویسنده و کارگردان «بیست‌تومنی» که قرار بود در سالن صنوبر پردیس تئاتر شهرزاد روی صحنه برود، رضا بهرامی، کارگردان «سگک» به نویسندگی کهبد تاراج که قرار بود در سالن استاد سمندریان تماشاخانه ایرانشهر اجرا شود و میثم یوسفی نویسنده و کارگردان «جنگ‌وصلح» که قرار بود در سالن چهارسوی مجموعه تئاتر شهر میزبان مخاطبان باشد، به آن پاسخ داده‌اند.  

از قرارگرفتن اشتباه در گروه شغلی ۳ تا چرایی نبودِ بیمه بیکاری

محمدرضا آزادفر با بیان این که «روحیه‌ای برای اهالی تئاتر نمانده است و هیچ‌کس حتی به خودِ تئاتر اهمیت نمی‌دهد، چه رسد به بچه‌های تئاتر»، از تماشاگران سردگمی گفت که علی‌رغم تهیه بلیت، تا لحظه آخر نمی‌دانند به تماشای نمایشی که برای دیدنش هزینه کرده‌اند خواهند نشست یا نه!

نویسنده و کارگردان نمایش «بیست‌تومنی» در این مورد، گفت: «نمی‌دانم باورتان می‌شود یا نه، اما در دو مرتبه‌ای که در سال ۱۴۰۰ اجازه رفتن روی صحنه را پیدا کردیم و این اجازه هنوز داده نشده، پس گرفته شد بالای ۱۰۰ دایرکت ناسزا دریافت کردم. چرا که بخشی از تماشاگران نمی‌دانستند ماجرا از چه قرار است و گمان می‌کردند ما مقصر این بی‌برنامگی هستیم.»

محمرضا آزادفر: روحیه‌ای برای اهالی تئاتر نمانده است و هیچ‌کس حتی به خودِ تئاتر اهمیت نمی‌دهد، چه رسد به بچه‌های تئاتر

آزادفر ضمن توضیح این موقعیت دشوار، افزود: «بار اول، بلیت اجرای سه روز نخست‌مان پیش‌فروش شد، یک اجرا رفتیم، تعطیل شدیم و مبلغی را که تماشاگران برای خرید بلیت دو اجرای بعدی پرداخت کرده بودند، به آن‌ها برگرداندیم. مجددا که اجازه اجرا پیدا کردیم، پنج روز نخست‌مان پیش‌فروش شد، باز هم یک اجرا رفتیم و تعطیل شدیم و هزینه‌ای را که تماشاگران برای دیدن چهار اجرای بعدی پرداخت کرده بودند به آن‌ها پس دادیم.

همین پروسه، تماشاگران بسیاری را ناراحت و عصبانی کرد که به‌شکل ناسزا سوی ما روانه شد و آن‌جا اوج گرفت که به‌علت عدم اطلاع‌رسانی صحیح از سوی مسئولینی که اجازه اجرارفتن یا دستور تعطیل‌کردن را در دست‌ دارند، تماشاگران‌مان جلوی در سالن بودند و ما کمی پیش از اجرا متوجه شدیم که نباید روی صحنه برویم.»