پیام امام به مناسبت فاجعه ۱۷شهریور

تعداد بازدیدها: ۱ حضرت امام در این پیام از فجایع طاغوت پرده برداشته و مردم را به ادامه مبارزه بر علیه طاغوت فراخواندند، اما در قسمتی از این پیام فرمودند: «ما به دنبال فداکاری‌ها و عزای سراسری منتظر شادی‌ها هستیم. شما شاهد استقلال و آزادی به خواست خدا خواهید بود. شما با پایمردی خود دشمن را چنان از میدان بیرون کردید که مجبور به اعلام حکومت نظامی در اکثر شهرستان‌ها و در تهران- مرکز و پایگاه شیرمردان و شیرزنان- شد و خود را در جوامع بشری رسوا و خدعه را با دست خود نقش بر آب کرد. عزیزان من، مطمئن باشید که پیروز هستید، و در پیشگاه خدای متعال روسفید. قیام شما در مقابل دیکتاتور اصلی که تمام شعائر ملی و مذهبی را زیرپا گذاشته چون قیام امیرالمومنین در مقابل معاویه می‌باشد.» به گفته حضرت امام در روز ۲۳ شهریور، سراسر ایران دست از کار کشیدند و به عزا نشستند.

"بهشت‌زهرا شب هفت شهدای ۱۷ شهریور را برگزار کرده و ملت از سراسر کشور به این شب هفت می‌آمدند"بهشت‌زهرا شب هفت شهدای ۱۷ شهریور را برگزار کرده و ملت از سراسر کشور به این شب هفت می‌آمدند. بعضی از مراجع عظام از مردم خواسته‌اند که شب هفت را در خانه‌های خود بمانند و کمتر در کوچه و بازار آفتابی شوند تا از کشته‌شدن احتمالی مردم جلوگیری شود. با این وصف مردم مشتاق و عزادار به طرف بهشت‌زهرا سرازیر می‌شدند. جمعیت گروه کثیری را تشکیل می‌داد. دسته‌های بزرگ و کوچک به هم می‌پیوستند و تشکیل اجتماعات عظیمی می‌دادند.

پلیس و سربازان مسلح اجازه نداشتند تا در جمع مردم حاضر شوند و در عزایشان شرکت کنند. جمعیت مردان چون حلقه‌ای گروهی از زنان داغدیده را در جمع خود محاصره کرده بودند و شعارهای دلخراشی از میان آنها برمی‌خاست. عده‌ای، زنان چادر به سر را گلباران می‌کردند و شعارشان: «ای مادر مجاهد ما به تو افتخار می‌کنیم» و یا «شاه ترا می‌کشیم» بود. بهشت زهرا، صحنه رقابت مردم غیور ایران شده بود و هزاران نفر دعوت حضرت امام را لبیک گفته و همه جان در کف در راه خدا و اسلام بدون هراس در این مراسم با شکوه حضور یافتند. وقتی من در بیرمنگام بافت ارتش را بررسی کردم، به نتایج تاثیرگذاری رسیدم.

"بعضی از مراجع عظام از مردم خواسته‌اند که شب هفت را در خانه‌های خود بمانند و کمتر در کوچه و بازار آفتابی شوند تا از کشته‌شدن احتمالی مردم جلوگیری شود"در واقع پیدا بود که شاه بافت واقعی ارتش را نمی‌شناسد، ارتشی که قوی‌ترین پایگاه طاغوت محسوب می‌شد. طاغوت می‌خواست با کشاندن ارتش به خیابان‌ها، جلوی خروش و مبارزه را برای همیشه بگیرد، اما استمرار این حضور باعث ارتباط عاطفی ملت با ارتش می‌شد و ارتشی‌ها از مبارزه مردم که جنبه مذهبی داشت، آگاه بودند. دولت کم‌کم دریافت چنین حرکت‌های عظیمی از طرف یک سازمان مجهز سازمان‌دهی شده است، اما دولت دست به ترفندهای مختلفی زد، به‌طور مثال دولت از طریق رادیو و تلویزیون و مطبوعات این تظاهرکنندگان را خائن و مارکسیست خواند، در بعضی مواقع با آتش‌زدن‌ سینماها و کاباره‌ها و شیشه بانک‌ها و ساختمان‌های دولتی، سعی در بدنام‌کردن ملت محروم و مذهبی ایران داشت. ملت ایران در شعارهای مختلف مواظب حرکات دولت بودند: «ما بت‌شکنیم/ شیشه شکن نیستیم. یکی دیگر از مسائلی که من در مواقع فراغت از درس و کلاس و دانشگاه مورد بررسی قرار دادم، واقعه میدان ژاله و جمعه سیاه بود.

کشتار شرم‌آور و بی‌رحمانه جمعه سیاه دنیا را تکان داد. از آن پس بود که جهانیان به ماهیت واقعی رژیم و اصالت نهضت مردم ایران پی بردند. «فیلم مستند» پنجاه دقیقه‌ای «جمعه سیاه»، که حتی دقیقه‌ای از آن هم تاکنون نشان داده نشده، برخی از سینماهای اروپا و آمریکا را به ماتمکده تبدیل کرد. «هیچ یک از دروغ‌های شریف‌امامی را در توجیه این قتل‌عام سفاکانه کسی باور نکرد. همه می‌دانستند، و دولت هم کتمان نمی‌کرد، که حتی یک نفر از مردم هم مسلح نبوده است.

"جمعیت مردان چون حلقه‌ای گروهی از زنان داغدیده را در جمع خود محاصره کرده بودند و شعارهای دلخراشی از میان آنها برمی‌خاست"همه می‌دانستند که قانون حکومت نظامی اجازه تیراندازی به جمعیت غیرمسلح را نداده است. همه می‌دانستند که اتهام و توطئه هجوم به مجلس شورای ملی، رادیو و تلویزیون ملی و دیگر تاسیسات عمومی واهی و بی‌پایه است. همه می‌دانستند «اسناد و مدارکی» که نخست‌وزیر در اثبات تبرئه‌شدن دولت ارائه کرده است، فاقد ارزش اخلاقی و قانونی است. دولت سعی داشت همه‌چیز را از مردم بگیرد، سعی داشت حتی به جای مردم بیندیشد و این مساله از دید آگاهان سیاسی و قشر تحصیل‌کرده ایران غیرقابل تحمل بود. حقیقت آن است که همه یک‌دل و یک‌صدا دست به تظاهرات زده و از تهدید و ارعاب، ضرب و شتم، حبس و تبعید، آزار و شکنجه و مرگ نترسیدند و تا پای جان ایستادند که ایمان خود را زنده نگه دارند؛ چرا که تنها آدمی است که جان خود را می‌دهد تا عقیده خود را نگه دارد.

این همان چیزی است که آدمی را اشرف مخلوقات می‌سازد. برتری انسان بر دیگر موجودات به صرف داشتن شعور و اندیشه نیست. درست به همین دلیل است که گران‌قدرترین ودیعه و موهبت و میراث تمدن بشر آزادی فکر و عقیده و ایمان است. موهبتی که آدمی جان بر سر آن می‌گذارد، مقدس‌تر از آن است که دستخوش استبداد اداری و خودکامگی افکار و عقاید دیگر انسان‌ها شود. اگر قرار بر آن باشد که رویدادهای ایران را، در تاریخ تمدن این کشور از دیدگاه خطاها و ندانم‌کاری‌ها و اشتباهات رژیم ارزیابی کنند، بی‌تردید جمعه سیاه یکی از مهلک‌ترین خطای حکومت خواهد بود.

"عده‌ای، زنان چادر به سر را گلباران می‌کردند و شعارشان: «ای مادر مجاهد ما به تو افتخار می‌کنیم» و یا «شاه ترا می‌کشیم» بود"تا ۱۵ شهریور و حتی ۱۶ شهریور، علی‌رغم خونریزی‌های تبریز و قم و کشتار ۱۶ شهریور تهران، هنوز نهضت مردم بر گرد مدار مسالمت می‌گشت. واکنش توحش‌آمیز رژیم در برابر تظاهرات آرام جمعه ۱۷ شهریور و کشتار تعداد زیادی مرد  و جوان و کودک، هیجان عمومی را در مدار تازه‌ای به حرکت درآورد. این رویارویی مستقیم مردم با رژیم، کار رژیم را سخت‌تر کرد و جایی برای آشتی باقی نگذاشته و همه راه‌های بازگشت را مسدود نمود