«تنهای تنهای تنها» یک فیلم شریف با طعم کودکانه/ فیلمی به دور از سیاه‌نمایی‌های سیاسی

سرویس ادب و هنر «فردا»؛ فیلم سینمایی « تنهای تنهای تنها» یکی از آثاری بود که در جشنواره فیلم فجر سال گذشته مورد توجه مخاطبان و منتقدان قرار گرفت. درواقع باید گفت که این فیلم پدیده جشنواره سال گذشته بود و کسی فکر نمی‌کرد چنین مضمونی با چنین ساختی در میان فیلم‌های پرطمطراق جشنواره قد علم کند. تنهای تنها محصول سیمای بوشهر است و یک فیلم تله است اما از این نظر نیز باید آن را تحسین کرد؛ چراکه مخاطب در تنهای تنها به جایی می‌رسد که دیگر به این فکر نمی‌کند که از اول قرار بوده تله فیلم ببیند نه یک فیلم سینمایی.

فیلم احسان عبدی‌پور که اولین ساخته این کارگردان نیز هست، به فضای بسیار جالب از یک موضوع حساس دست پیدا کرده است. موضوعی که برای ما ایرانی‌ها به عنوان یک موضوع ملی تلقی می‌شود در این فیلم پر و بال داده شده است و در عوالم کودکی آنچنان رشد یافته که به یک موضوع جهانی تبدیل شده است؛ موضوعی که دو کودک ایرانی و روسی را به هم پیوند می‌زند.

"سرویس ادب و هنر «فردا»؛ فیلم سینمایی « تنهای تنهای تنها» یکی از آثاری بود که در جشنواره فیلم فجر سال گذشته مورد توجه مخاطبان و منتقدان قرار گرفت"

داستان فیلم نیز از این جهت که مطرح می‌سازد اختلافات بزرگ نمی تواند ماهیت نوع دوستی انسان‌ها را در بر گیرد، قابل تحسین است. «عبدالکریم» ـ معروف به «رنجرو» ـ پسرکی بوشهری است که در یکی از روستاهای اطراف نیروگاه اتمی بوشهر زندگی می‌کند. او با پسرکی روسی، که پدرش از مهندسان روسی نیروگاه است دوست می‌شود؛ اما تحولات جهانی بویژه پرونده هسته‌ای ایران و واکنش‌های اطرافیان، دوستی صادقانه و بی‌آلایش آنها را تهدید می‌کند.

رنجرو ماهی‌فروش است و از زبان روسی جز چند جمله که به درد ماهی فروشی می‌خورد نمی‌داند و «اَلِگ» دوست روس او هم از فارسی همان مقدار را می‌داند که رنجرو هنگام دوره‌گردی برای فروش ماهی فریاد می‌زند. زنی روس، که او نیز از مهندسان نیروگاه بوشهر است نقش مترجم آنها را بازی می‌کند.

رنجرو چند بار در پی سرزنش‌های خانواده‌اش، که می‌ترسند او بر اثر این رفاقت، کمونیست شود، از دوست روس‌اش جدا می‌شود تا اینکه سرانجام به خاطر گزارش‌های آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، فعالیت نیروگاه متوقف می‌شود. مهندسان روس بوشهر را ترک می‌کنند، بوی جنگ به مشام می‌رسد و نیروهای ارتش آماده دفاع می‌شوند و ...

تنهای تنها فیلمنامه خوبی دارد و این موضوع یکی از نقاط قوت این فیلم است.

صمیمیت و یک رنگی دو کودک در فیلم توانسته اثر عبدی‌پور را به فیلمی تاثیرگذار بدل کند.

در تنهای تنها خبری از سیاه‌نمایی و قضاوت‌های یکسویه نیست. از این روست که فیلم به واقعیات بیشتر نزدیک و قابل تحمل‌ترمی‌شود. فقری که در تنهای تنها نمایش داده می‌شود نیز بنابر همین نگاه منصفانه قابل پذیرش است و همین خصوصیات است که این فیلم را به اثری واقع گرایانه نزدیک می‌کند. تنهای تنها در این زمینه یک فریاد کودکانه و انتقاد آمیز از دنیای سیاست است، دنیایی که ندانسته پا بر روی معصومیت‌ها و دوستی‌های کودکان می گذارد.

فیلم عبدی‌پور به طور طعنه آمیزی به تاثیرگذاری سیاست بر روی زندگی افراد مختلف از جمله کودکان می‌پردازد و با زیرکی تمام این مضمون را درقالب فیلم پیاده می کند که نه تنها اغراق آمیز نیست بلکه بسیار قابل باور است و شعارزدگی و هجو در آن دیده نمی‌شود.

"درواقع باید گفت که این فیلم پدیده جشنواره سال گذشته بود و کسی فکر نمی‌کرد چنین مضمونی با چنین ساختی در میان فیلم‌های پرطمطراق جشنواره قد علم کند"

تنهای تنها اثری کاملا شهرستانی است و توسط سیمای بوشهر تولید شده است. از این رو می‌توان بومی بودن این اثر و نمایش دیگر نقاط کشور را نیز از جمله نقاط مثبت آن به حساب آورد.

فیلم عبدی‌پور از سوی دیگر در ‍ژانر کودک تولید شده است و نمونه ای موفق در این عرصه به شمار می‌آید و درواقع می‌توان آن را تلاشی ارزنده برای احیای سینمای کودک آنهم در استان‌ها به شمار آورد که بر خلاف هزینه سرسام‌آور برخی فیلم های سینمایی با هزینه نسبتا پایینی ساخته شده است.

تنهای تنهای تنها با تکیه بر فیلمنامه خوب و بازیگران مستعد به اثر قابل قبولی بدل شده که توانست در جشنواره فیلم فجر جایگاه بالاتری از بسیاری فیلم‌های دیگر به خود اختصاص دهد. از این رو باید فیلم تنهای تنها را اثری خلاقانه دانست که توانسته با تمام کمبودهایی که وجود دارد به خوبی پیام انسانی خود را به مخاطب عرضه دارد.