حکومت "عُذْرَه" و بیدادِ خرافات، مسعود نقره‌کار - Gooya News

پیشگفتار

حکومت اسلامی، حکومت مردِ قبیلۀ "عُذْرَه"، یعنی حکومتِ "خرافه" است. رسانه‌های حکومتی و منابر ریز و درشت، آخوندهای مکلا و معمم در باره جن و جنیان می‌گویند، و خبر و حدیث از مسلمان شدن سوسمار و مار و شیر ومرغابی و ویروس‌ها و میکروب‌ها می‌دهند. از گفت و گوهای عالمانه درخت‌ها و سنگ‌ها و رودخانه‌ها و اقیانوس‌ها با پیامبر اسلام و ائمه اطهار، و شفا یافتن بیماران لاعلاج در صحن امام‌ها و امام زاده هائی که خودشان با بیماری هایی مثل اسهال و استفراغ و مسمومیت مرده‌اند، نقل می‌کنند. حکایت‌های بهشت و جهنم بویژه غلمان‌ها و حوری‌های هفتاد متری و مشروب خوری در بهشت هم جای خود دارند. درعرصه حکمت و علوم و طب اسلامی وبه طور کلی دین خرافه، حکمت خرافه، فقه‌اللغه خرافه، پزشکی خرافه هم مرد قبیلۀ " عُذْرَه" حکمرانی می‌کند.

"رسانه‌های حکومتی و منابر ریز و درشت، آخوندهای مکلا و معمم در باره جن و جنیان می‌گویند، و خبر و حدیث از مسلمان شدن سوسمار و مار و شیر ومرغابی و ویروس‌ها و میکروب‌ها می‌دهند"برای نمونه در حوزۀ طب اسلامی تجویز واجبی و پشکل ماچه الاغ و ادرار شتر و ریختن سرکه روی آلت تناسلی زیر آفتاب سوزان برای تقویت قوۀ "باء" سرلوحۀ نمایش دانشِ" نوین"ِ کاسبکارانِ طب اسلامی ست. خرافات و ترهاتی از این دست که در آخرالزمان، یزید و ابن‌زیاد و خوارج زنده می‌شوند و به قتل می‌رسند، و یا پهن کردنِ بساط‌های خود آزارانه، کودک آزارانه و دیگر آزارانۀ تعزیه‌خوانی، مداحی و روضه‌خوانی، زنجیر زنی، قمه‌زنی و گِل مالی و دخیل بندی به در و دیوار ودرخت و.... شیوع پیدا کرده‌اند.
تصور می‌شد با دگرگونی‌های ساختاری در جامعه بشری و پیشرفت‌های اجتماعی، فنی و تکنیکی پدیده و مفهوم خرافه بتدریج رو به زوال خواهد داشت اما چنین نشده است. پیشرفت‌های علمی و تکنولوژیک و رویکردهای تبیینی علوم تجربی سبب کاهش چشمگیرِ تمایل انسان به باورهای خرافی نشده‌اند و خرافه‌های تازه‌ای بازتولید و حتی ابداع می‌شوند.
خرافات فقط در ایران پُر مشتری نیست، جهانگستر است، خرافات بخش بزرگی از فرهنگ جوامع انسانی با برچسبِ " آداب و رسوم اجتماعی" را تشکیل داده‌اند. خرافات درجامعه جهانی حضور و فعلیتی ناباورانه دارد، حتی در امریکای پیشرفته در میان بسیاری از کلیسائیون و سیاست بازانِ شیادِ کلیسائی بازارش پررُونق است.

دو کشور ایران و امریکا، با دو کیفیت متفاوت ساختاری و سطح پیشرفت‌های اجتماعی و علم و دانش، نمونه‌اند. بهمین دلیل پرداختن به "خرافه" از منظر معنائی و تاریخی بیش ازپیش اهمیت یافته و جای خاصی در گفتمان سیاسی، اجتماعی و فرهنگی، به ویژه در رابطه با میهنمان که حکومتی خرافه پرور و خرافه پرست در قدرت است، یافته است.