چه شد که عباس صفاری تابوتش را در ایران جا گذاشت؟ - Gooya News

«و سر را هر چه پر باد
بی هیچ سماجتی باید فرو گذاشت
حالا بر تخته‌سنگ
بالشت ابری بیمارستان
یا دامن گلدار همسرت، فرقی نمی‌کند»

رادیو فردا - عباس صفاری، شاعر و مترجم و منتقد ادبی و هنرمند ایرانی که هفتم بهمن‌ماه و اندکی مانده به هفتاد سالگی بر اثر ابتلا به کرونا در یکی از بیمارستان‌های آمریکا درگذشت، بیشتر عمر خود را دور از وطن گذراند اما در همان غربت، به میراث زبان و ادبیات فارسی افزود.

قریحۀ ادبی صفاری در دهۀ چهل خورشیدی در ایران و تحت‌تأثیر فضای ادبی پویای آن روز این کشور جوانه زد، در دهه‌های شصت و هفتاد خورشیدی و در فضای ادبی فارسی‌زبان نوپای خارج از کشور رشد یافت و سرانجام در دهه‌های هشتاد و نود خورشیدی با انتشار آثارش در ایران به بار نشست.

ترانه‌سرایی برای فرهاد، تقلید از جلال آل‌احمد

عباس صفاری سال ۱۳۳۰ در یزد به دنیا آمد و دوران کودکی خود را تا کلاس اول دبستان در یزد گذراند. از آن به بعد، همراه خانواده ساکن محلۀ جیحون تهران شد و تا زمانی که در ایران بود، در همان محله ماند.

اواسط دهۀ چهل خورشیدی، زمانی که فضای ادبی ایران رونق داشت، صفاری ترانه‌سرایی را آغاز کرد. او در آن زمان یک دانش‌آموز دبیرستانی بود که با خواندن کتاب‌هایی مثل «امیرارسلان نامدار» به ادبیات علاقه‌مند شده بود.

👈مطالب بیشتر در سایت رادیو فردا

از میان ترانه‌هایی که صفاری در آن دوره سرود، ترانۀ «اسیر شب» با صدای فرهاد اجرا شد، اما پس از اخذ دیپلم و در دوران خدمت وظیفه (سپاه دانش) در اسفندک، یکی از روستاهای استان سیستان و بلوچستان، ترانه‌سرایی را کنار گذاشت.