ایستادن در برابر وضعیت نفی زندگی

چکیده :ایستادن در برابر وضعیتِ نفی زندگی، در چنین روزهایی اگر چه مبارزه‌ای رادیکال نیست، اما وقتی بدانیم چگونه ساختارها برای به قهقرا راندن ما می‌تازند، خودش مبارزه‌ای شرافت‌مندانه است؛ مهم آن است که انسان را فراموش نکنیم و بدانیم انسان‌بودن چه اندازه می‌تواند دنیای بهتر را برای همه انسان‌ها تصویر...

سپند ارند

ملانی کلاین روانشناس اتریشی می‌گوید عزلت‌گزینی، نفی و انکار زندگی نیست، بلکه پیش‌شرط آن است. حالا در این روزهای ایران که شاید عده‌ای از ما به اجبار یا انتخاب، کنج عزلت را اختیار کرده باشیم، همچنان که در لبه‌ی تیغِ فرو افتادن در چاه تاریک افسردگی و اندوه وامانده‌ایم؛ در آستانه‌ی زندگی نیز ایستاده‌ایم اگر بدانیم عزلت‌گزینی‌مان می‌تواند نفی و انکار زندگی نباشد.

ایستادن در برابر وضعیتِ نفی زندگی، در چنین روزهایی اگر چه مبارزه‌ای رادیکال نیست، اما وقتی بدانیم چگونه ساختارها برای به قهقرا راندن ما می‌تازند، خودش مبارزه‌ای شرافت‌مندانه است؛ مهم آن است که انسان را فراموش نکنیم و بدانیم انسان‌بودن چه اندازه می‌تواند دنیای بهتر را برای همه انسان‌ها تصویر کند؛ همانطور که فراموش کردنِ انسان نیز می‌تواند توحش و بربریتی را به میان آورد که مرگ، بزرگترین رهایی باشد.

در چنین زمانه‌ای احتمالا باید دست به کارهایی زد که ممکن است دیگران دیوانگی بخوانندش، اما به قول پروست «همه ناگزیریم دیوانگی‌هایی را در درون خود بپروریم تا بشود واقعیت را تحمل کرد»؛ واقعیتِ این روزها تلخ، اندوهناک و تاریک است و ما به دیوانگی‌هایی فردی برای تحمل آن، و دیوانگی‌هایی جمعی برای تغییر آن نیاز داریم؛ اولین گام دیوانگی آن است که یک بار از مسیری که می‌رویم دست برداریم، بایستیم و دل را به دریا بزنیم و از راهی برویم که همیشه آن را بیراهه می‌پنداشتیم.

*تیتر انتخاب کلمه است