تاریخ کهنه، جغرافیای نو، محمدتقی طیب - Gooya News

بیش از شصت سال پیش که کلاس چهارم دبستان بودم، برای اولین باربا درس تاریخ و جغرافیا آشنا شدم. از کلاس چهارم تاریخ و جغرافیا به دروس تحصیلی اضافه میشد. کتابهای تاریخ و جغرافیا در قطع بزرگ باندازه ورقه امتحانی چاپ میشد وکتابهای سایر دروس در قطع معمولی. علت این تفاوت برای من هیچگاه معلوم نگشت. رنگ جلد کتاب‌ها قهوه‌ای روشن بود و تصاویر داخل کتاب تاریخ با تصاویر نقاشی شده سربازهای هحامنشی با ریش‌های مجعد، سپر، کمان و کلاه‌های عهد هخامنشی مزین شده بود. این تصاویر برای من غم انگیز بود. کتاب تاریخ با سلسه مادها شروع میشد و سپس اشکانیان، هخامنشیان، ساسانیان و خلاصه تاریخ آغاز تمدن ایران بود. محتوی این تاریخ در سال تولد و مرگ پادشاهان، کشور گشائی، شکست، تاریخ مرگ و فتوحات آنان بود. از اولین برخوردم با این درس از آن خوشم نیامد. شاید دلیلش این بود که دانستن و یا ندانستن آنچه در این کتاب نوشته شده بود چه تاثیری در زندگی ما میتوانست داشته باشد؟ با خود فکر میکردم که مثلا اعمال فلان پادشاه با کارنامه حیات وی چه پانصد سال زودتر و یا پانصد سال دیرتراتفاق افتاده بود، فرقی به حال ما نمیکرد. بهمین دلیل درس تاریخ را امری مرده، کهنه و بدرد نخور میدیدم. علاوه براین درس تاریخ برای ما یعنی حفظ کردن دقیق آنچه که در کتب نوشته شده بود. معلم تاریخ هم همان مطالب را بدون هیچگونه تحلیلی برای ما از نوشته‌های کتاب میخواند لذا از برای دانش آموزان هیچگونه اطلاع و یا قضاوتی در مورد شخصیت تاریخی حاصل نمیشد که آیا نقش و تاثیر وی در تاریخ کشورش مثبت بوده و یا منفی.