بیایید قدمی به جلو برداریم! خسرو خدیوی تهرانی - Gooya News

مقدمه

در سالگشت قتل حکومتی مهسا امینی بحث پیرامون آینده خیزش انقلابی، که به دنبال درگذشت مظلومانه این دختر زیبای ایران آغاز و ماه های متمادی سران رژیم ارتجاعی ملایان و در راس آنها خودکامه متوهم ایران، علی خامنه ای، را در وحشت و هراس گسترش دامنه اعتراض ها به تظاهرات میلیونی فرو برد، در فضای مجازی و گرد هم آیی های ایرانیان داخل و خارج از کشور بالا گرفته است. آیا خیزش های قهرمانانه جوانان ایران در سال 1401 به یک انقلاب شکوهمند اجتماعی سیاسی برای آزادی و استقرار دموکراسی در ایران منتهی خواهد شد یا آنکه رژیم ارتجاعی ملایان خواهد توانست، حداقل موقتا، از آن بحران سیاسی اجتماعی عبور کرده و دوباره اعتماد به نفس خود در سرکوب نظام مند (سیستماتیک) آزادیهای مدنی و سیاسی مردم ایران را بازیابد؟ نکته اصلی این نوشته آن است که اگر اپوزسیون درست عمل کند میتواند خیزش قهرمانانه مهسایی 1401 را به انقلاب بزرگ اجتماعی-سیاسی برای استقرار دموکراسی در ایران ارتقاء دهد؛ اما برای اینکار لازم است نخست اعتماد مردم ایران را جلب کند. سریعترین راه جلب اعتماد مردم ایجاد نهاد سیاسی منتخب خود مردم است. نهاد سیاسی که بتواند خلاء کنونی رهبری جمعی سیاسی اپوزسیون را برطرف و راه را برای برقراری آزادی، توسعه و عدالت اجتماعی در کشور هموار کند.

وضعیت شکننده کنونی

گروهی از تحلیلگران تحولات سال گذشته در کشور را نقطه عطفی در رابطه ایرانیان با رژیم ارتجاعی حاکم دانسته و بر این باورند که این تحولات پویایی هایی در جامعه ما ایجاد کرده است که تا انحلال رژیم ملایان از حرکت باز نخواهد ایستاد. علت نیز آن است که سبعیت و درنده خویی که رژیم فاسد آخوندها در سرکوب تظاهرات خیابانی، دستگیری و زجر و حبس و اعدام فعالان سیاسی و اجتماعی، ایجاد رعب و وحشت در بین مردم از جمله با شلیک برای کور کردن جوانان معترض و انتشار گازهای مسموم در محیط های آموزشی، اخراج اساتید منتقد از دانشگاه ها تا تهدید فعالان مدنی و روزنامه نگاران از خود نشان داده باعث شد پرده ها از چهره کریه رژیم ارتجاعی ملایان کاملا کنار رفته و ماهیت ضد انسانی و ضد ایرانی رژیم ولایت فقیه، در ابعادی که تا کنون برای ایرانیان و جهانیان شناخته شده نبود، برملا شود. البته روشنگری ها، تظاهرات بزرگ و با شکوه و اقدامات نمایان مبارزان و آزادیخواهان ایرانی در خارج از کشور نیز سهم بزرگی در رسوایی رژیم ارتجاعی حاکم بر ایران داشته است که باید قدردان این آزادیخواهان دور از وطن بود.

در مقابل شماری دیگر از ناظران تحولات ایران اظهار نگرانی کرده اند که در غیبت اکثریت ناراضی ولی خاموش جامعه، (که بعضی آنرا قشر خاکستری خوانده اند که صحیح نیست) سازش رژیم با قدرتهای منطقه ای و جهانی، کاهش شدت تحریم ها و مهار بحران اقتصادی در کشور فرصتی برای رژیم فراهم کند که بر اوضاع مسلط شده و دوباره حتی آن حداقل آزادیهای مدنی زنان را، که در نتیجه مبارزات شجاعانه زنان و دختران و جوانان ایرانی حاصل شده است، سرکوب کند. مثلا با اجرای قوانین ارتجاعی، مانند عفاف و حجاب اجباری به طرفداران خود در داخل و به قدرتهای سیاسی در منطقه و جهان وانمود کند که علیرغم خیزش های اخیر خدشه ای بر مشروعیت و اقتدار او وارد نشده، میتواند اوضاع را کنترل کند و حکومتی با ثبات و دارای آینده است؛ و به این ترتیب مشروعیت خود را تا حدی بازسازی کند.