معین بیا، معین نیا! - Gooya News

احمد زیدآبادی

دعوت وزير ارشاد از نصرالله معين خواننده شهير ايراني براي بازگشت به كشور با بيا و نياهاي فراواني روبه‌رو شده است. آنها كه معين را به نيامدن فرا مي‌خوانند عمدتا احتمال بازداشت يا عدم امكان برگزاري كنسرت توسط او را مطرح مي‌كنند.

من كه در اين كشور نه فقط هيچ كاره‌ام بلكه هيچگاه نيز امنيت لازم براي زندگي نداشته‌ام، مي‌توانم از همين جا به آقاي معين اطمينان دهم كه اگر روزي بارِ سفر به وطن بربست، مي‌تواند مطمئن باشد كه نه دستگير مي‌شود و نه مانع برگزاري كنسرتش خواهند شد.

ممكن است پرسيده شود اين سطح از اطمينان از كجا برايت حاصل شده است؟ در پاسخ فقط مي‌توانم بگويم: از راه شامه‌ام! باز هم ممكن است پرسيده شود كه معين روي چه حسابي بايد به شامه تو اطمينان كند؟ مي‌گويم؛ روي هيچ حسابي! اما مگر جز شامه راه ديگري هم براي فهم اينكه پس از بازگشت معين به كشور چه چيزي در انتظار اوست، وجود دارد؟ مگر آنان كه او را به نيامدن ترغيب مي‌كنند، به جز شامه‌شان، منبع خبري و اطلاعات ديگري هم براي اظهارنظر در اختيار داشته‌اند؟

به هر حال، كار ما در ايران معمولا از روي شامه پيش مي‌رود! بي‌تصميمي حاكم بر نهادهاي قدرت، رقابت پنهان و آشكار آنها با يكديگر، پنهان‌كاري و بي‌برنامگي و سردرگمي نهادينه شده و پراكندگي قدرت سياسي در حد ملوك‌الطوايفي، چنان شلم شوربايي در حوزه سياست رسمي به بار آورده است كه‌هر‌كس‌ادعاي‌درك‌ مسائل ايران از طريق نظريه‌هاي علمي شناخته شده در حوزه سياسي و اجتماعي را مطرح كند، به احتمال زياد يا قصد شيره ماليدن به سر خود را دارد يا به سرِ مخاطب يا به سر هر دو!