ثابتی حق داشت! بهرام بیگدلی - Gooya News

مقدمه

برای نجات ایران از جمهوری اسلامی و برقراری و ثبات فردای روشن آن, مسیری دشوار و ناهموار در پیش روی ماست. در این مسیر پر مخاطره, اگر ما ذهن حقیقت جوی خود را فعال نسازیم و آماده پذیرش و درس آموزی از واقعیت هایی که, خوب یا بد, در تاریخ معاصر سرزمین مان پیش آمده نباشیم, راه به مقصد نخواهیم برد.

در مستند "پرویز ثابتی", روایت شخصیتی را شنیدیم ایرانگرا که در دوران شاه فقید, در مرکز سری ترین دستگاه امنیتی کشور مشغول انجام وظیفه بوده است.

در اینجا, روایت یک فعال سیاسی چپ در آن سالهای دور را از نظر خواهیم گذراند که در اپوزیسیون حکومت پهلوی, یعنی در نقطه مقابل جایگاه پرویز ثابتی قرار داشت.

بهرام بیگدلی, متولد سال ۱۳۳۴ و فارق التحصیل رشته دندانپزشکی از دانشگاه تهران می باشد. او در سال ۱۳۵۲ و در سن ۱۸ سالگی وارد دانشگاه تهران شد و در سال ۱۳۵۹ تنها دو هفته پیش از آغاز "انقلاب فرهنگی" که با تعطیلی‌ دانشگاه های سراسر کشور و تصفیه ایدئولوژیک جمهوری اسلامی از دانشجویان "غیر خودی" همراه بود, موفق به‌‌‌ اخذ مدرک خود از این دانشگاه شد. اخذ این مدرک, بنا به توصیه یک استاد دانشگاهی ارمنی تبار به بهرام بیگدلی و به اعتبار دوستی این استاد با پدر او, ابوالحسن بیگدلی, که تا پیش از فاجعه ۵۷, سال ها در دبیرستان البرز در رشته ادبیات تدریس می نمود, امکان پذیر شد. این استاد, که از نقشه تعطیلی قریب الوقوع دانشگاه ها توسط رژیم مطلع بود, آنرا در کمال ناباوری بهرام بیگدلی, به اطلاعش رسانده و به او توصیه کرده بود که هر چه زودتر و تا دیر نشده, تز دکترای خود را به پایان رسانده و از آن دفاع کند.

آغاز فعالیت سیاسی بهرام بیگدلی با آغاز تحصیلات دانشگاهی او گره خورده است. او تنها یک ماه بعد از ورود به‌‌‌ دانشگاه, در روز تولد شاه یعنی‌ ۴ آبان ۱۳۵۲ اولین تظاهرات ضد حکومتی خود را همراه با ۱۴ دانشجوی دیگر انجام داد. در آن روز , آنها با جمع شدن در خیابان مقابل در ورودی دانشگاه تهران, برای دو تا سه دقیقه شعار "تا مرگ این دیکتاتور نهضت ادامه دارد" را سر داده و سپس به‌‌‌ سرعت متفرق شدند.

بهرام بیگدلی, که شروع فعالیت های سیاسی او با گرایش به حزب توده همراه بود, از جمله جوانانی بود که در "تشکیلات نوپای نوید" به‌‌‌ عنوان تشکیلات داخلی حزب توده شروع به فعالیت کرد. تشکیلاتی که پس از فاجعه ۵۷ و بنا به‌‌‌ دستور نور الدین کیانوری, دبیر اول وقت حزب توده, به‌‌‌ عنوان بخش مخفی این حزب باقی ماند و تا فروپاشی تشکیلات حزب توده در سال ۱۳۶۲ به بقای خود ادامه داد.