از سیاست انتزاعی تا عمل‌گرایی عقلانی ـ رمزِ شکستن شیشه‌ عمر جمهوری اسلامی (قسمت یکم)، س. بزرگ‌نیا - Gooya News

درآمد

نزدیک به نیم قرن است مخالفان جمهوری اسلامی درگیر مجادلاتِ بی‌پایان در اثباتِ مباحث ایدئولوژیک خود هستند و به این واقعیتِ تلخ که ج ا در «پس‌زمینه» ‌ این مجادلاتِ کلامی عملاً به حاشیه رانده شده هیچ توجهی ندارند. اگر نقش رضا پهلوی را که از سال ۹۶ با فریاد و حمایت مردم برجسته شد از صحنه سیاست ایران منها کنیم واقعاً چه نمادِ قابل احترام، اعتماد و انگیزه‌بخشی در جنگ با این شرّ مطلق باقی مانده است؟ آیا واقعاً مجادلات کلامی با واژه‌های زیبا ارزش تحمل این همه خسارات مادی و معنوی نسل اندر نسل به مردم و کشور را دارد؟ اصلاً به دنبال کدام «ارزش»، به خود حق می‌دهیم «ارزشِ» ثانیه‌های یک زندگی معمولی و شادمانه مردم ایران را همچنان برای تحقق مدینه فاضله‌ی موهوم نابود کنیم؟ هدفِ مخالفان از این همه جدل و انگ کوفتن بر یکدیگر چیست؟ اگر نجات ایران و توسعه کشور یک هدف «عینی» باشد چرا باید اوقات با ارزش را صرف مقولات «ذهنی» و بازی با واژگان دموکراسی، حقوق بشر، حکومت سکولار، اتحاد ضد دیکتاتوری و... نماییم؟ اولاً هر عقل سلیم می‌داند مادامی که یک دولتِ ملی در ایران تشکیل نشده با هیچ معیاری نمی‌توان عیارِ مدعیان مؤمن به این عناوین را سنجش کرد، پس هیچ فایده‌ای بر این مباحث جز طولانی شدنِ عمر ج ا، مترتب نیست. در ثانی، اصلاً به فرض که مثل دبی، سنگاپور، مالزی حتی چین اقتدارگرا و اغلب کشورهای دنیا حکومتی دیکتاتور بعد از ج ا در ایران مستقر شود که بدون دموکراسیِ اهدایی غرب همانند عراق و افغانستان و لیبی، امنیت و آسایش مردم را تامین و کشور را در مسیر توسعه و پیشرفت قرار دهد، چه ایرادی بر این نتیجه وارد است؟ اگر نتیجه‌ی سیاست فارغ از روشِ سیاست، باعث ایجاد امنیت و گسترش آزادی‌های فردی، اجتماعی و بالندگی فرهنگی و پیشرفت اقتصادی شود چرا باید بر ضد آن شد؟ چرا باید مثلاً بدون توجه به نتیجه توسعه و پیشرفت دُبی، علیه واقعیت دیکتاتوری آل مکتوم شورید؟