بزرگداشت رابرت دنیرو در ترایبکا/تارانتینو و اثربخشی کفش تنیس کهنه

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، جشنواره فیلم ترایبکا امسال جشن «دنیروکان» خود را برای گرامیداشت یکی از بنیانگذاران نمادینش از دیروز با گفت‌وگوی هیجان انگیز کوئنتین تارانتینو و رابرت دنیرو شروع کرد.

مهر نوشت:این رویداد بعدازظهر جمعه با نمایش فیلم «جکی براون»، سومین فیلم تارانتینو که سال ۱۹۹۷ ساخته شد، در نسخه ۳۵ میلی‌متری زیبا که از مارتین اسکورسیزی وام گرفته شده بود، آغاز شد. دنیرو در این فیلم در نقش مکمل کلیدی لوییس گارا که به تازگی از زندان آزاد شده و مردی کم حرف با توانایی رفتار خشونت سریع است، بازی کرده است.

رابرت دنیرو ۸۰ ساله، با کوئنتین تارانتینو ۶۱ ساله، پس از نمایش جکی براون در جشنواره فیلم ترایبکا ۲۰۲۴ در نیویورک، ۲۷ سال پس از اکران فیلم نامزد اسکار، به بحث نشستند.

تارانتینو سینماگری که سریع صحبت می‌کند در برابر دنیرو که اصولاً کم حرف است، در طول بحث ۴۰ دقیقه‌ای خود پس از فیلم، پیش از هر چیز به تحسین توانایی بازیگر در به تصویر در آوردن کمدی «جکی براون» پرداخت و بازی دنیرو در نقش مردی کم حرف را ستود.

در رابطه با جکی براون، تارانتینو در صحبت با دنیرو اعتراف کرد: احساس می‌کردم که یک جورهایی تو را عصبانی کرده‌ام. شخصیت شما گویی دیالوگ زیادی نداشت. در این فیلم، دنیرو نقش مردی آرام را بازی کرد که اخیراً از زندان آزاد شده بود و درگیر داستانی با پیچش های غیرمنتظره شده بود.

تارانتینو درباره این نقش گفت: این نقش دیالوگ زیادی نداشت و بیشتر بازیگری با وضعیت بدنی، رفتار و جزییات خود را نشان می داد؛ برای همین به نظر من شما بهترین بازیگر جهان هستید.

تارانتینو که پس از تماشای فیلم، از احساس تماشای «جکی براون» در سال ۱۹۹۵، از مراکز خرید شلوغ گرفته تا نبود تلفن همراه، لذت برده بود، این مطلب را با مردم در میان گذاشت که چگونه یک کارگردان دنیرو را کارگردانی می‌کند و به شوخی گفت: اگر من چیزی نگویم، او می‌گوید «چه فکری کردی؟»

با این حال، تارانتینو گفت که با راهنمایی اولو گروسبارد کارگردان نمایش در موسسه ساندنس، برای روش‌شناسی دنیرو آماده شده است. او به تارانتینو در فیلم «سگ‌های انباری» توصیه کرده بود تا عمیق‌تر به شخصیت‌ها بپردازد و درباره دنیرو هم گفت: ببین، وقتی بابی (دنیرو) کفش‌هایی را که شخصیت می‌خواهد، پیدا کرد یعنی بخش بزرگی از شخصیت‌پردازی برایش روشن شده است.

تارانتینو ادامه داد: خب، بابی به من نگاه کرد و پرسید لویی چه کفشی می‌پوشد؟ و من جوابش را داشتم! پاسخ این بود که اصولاً پس از سال‌ها ماندن در زندان، کفش‌های ورزشی تنیس با یک انگشت خمیده ویژگی شخصیت است و دنیرو گفت: پاسخ خوبی است.

تارانتینو همچنین درباره موضوعی حرف زد که گفت مدت‌هاست ذهن او را به خود مشغول کرده: چرا مایک نیکولز دنیرو را از فیلمی که بعد به «دختر خداحافظی» نیل سایمون بدل شد، کنار گذاشت؟ پروژه‌ای که ابتدا با نام «بوگارت اینجا خوابید؟» در دست ساخت بود و در نهایت کارگردانی این فیلم توسط هربرت راس به پایان رسید و نقش اصلی آن به ریچارد دریفوس رسید که برای آن جایزه بهترین بازیگر مرد اسکار ۱۹۷۸ را دریافت کرد.

دنیرو گفت پس از برنده شدن اسکار بازیگر نقش مکمل برای فیلم «پدرخوانده» قسمت دوم و همکاری با چهره هایی چون برناردو برتولوچی در «۱۹۰۰»، مارتین اسکورسیزی با «راننده تاکسی» و الیا کازان در «آخرین تایکون»، این نقش را هم در میان مجموعه‌ای از کارها دریافت کرد.