یابن الحیدر تو نباشی دشمن به حرم می‌آید / ما مدیون عاشورائیم...

خبرگزاری مهر - گروه دین و اندیشه- فاطمه علی آبادی: امروز غمبارترین روز تاریخ بشریت، عاشورای حسینی است. روزی که حضرت امام حسین (ع) سید جوانان بهشت به همراه یاران باوفای خویش در راه خدا به فوز عظیم شهادت می‌رسند. امروز زمین با گذر از خیمه‌ها در میان چکاوک شمشیرها و باران نیزه‌ها روایتگر روز واقعه و نخل‌های سوخته در امتداد رود فرات است.

امروز همه ایرانیان و دیگران عزاداران حسینی در اقصی نقاط جهان دوباره متوجه مکتب سرخ شهادت شدند مکتبی که نشان از پویایی و جاودانگی شهادت دارد؛ شهادت: میوه همان درختی است که ریشه در هیهات من الذله دارد و ارمغان ماه محرم به تمام آزادگان جهان است.

هیهات من الذله کلید اسرار و رموز ماه محرم است. ماهی که هر بار با حضور دوباره اش به تفسیر شرافت و عزت انسانی می‌پردازد و دل انسان‌های آزاده را به دقایق عارفانه عاشورا می‌سپارد.

دهه اول محرم ۱۴۴۶ که شروع شد مردم ایران به خود بالیدند که همواره خیمه همیشه برافراشته حسینی در جان و قلب آنان است خیمه‌ای که وسعت آن به اندازه همه هستی است. این عشق به حسین (ع) است که از همان روزهای ابتدایی عزاداران حسینی را به مجالس روضه خوانی و عزای اباعبدالله الحسین (ع) می‌کشاند و مداحان نیز با مرثیه خوانی قلب‌ها را روانه کربلا می‌کنند. نگاهی به اشعاری و مراثی که مداحان اهل بیت عصمت و طهارت در این روزها و شب‌ها می‌خوانند در مثل امروزی خالی از لطف نیست.

چقدر خوب می‌شود دل و جان را روانه هیأت ثارالله زنجان کنیم تا با نوای سوزناک مهدی رسولی هم نوا با اسرای کربلا مرثیه خوانی کنیم. عمده اشعاری که مهدی رسولی در مراسم‌های عزاداری می‌خواند ضمن اینکه نسبت به مسائل و دغدغه‌های روز جامعه اسلامی بی توجه نیست، مضامین عرفانی که بیشتر پیرامون مساله توبه و تقرب الهی است در آن‌ها دیده می‌شود.

ای چاره ساز مردم عالم حسین جان

شرط قبول توبه‌ی آدم حسین جان

آرامش قلب پر از غم حسین جان

ای شور شیرین محرم حسین جان

با من مدارا کردی حسین جان

امروز و فردا کردم حسین جان

من که خودم می دونم چقدر با تو بد تا کردم

حسین جان

عاشورا یعنی قطرات اشکی که عالم برای اهل بی ریخت، عاشورا یعنی جمع کردن خارهای بیابان در شب تاریک، یعنی سیراب کردن کودک شیرخواره با سرانگشتان پیکانی تیر، عاشورا یعنی ضجه های کودکانی غریب در صحرایی سوزان، یعنی فرو رفتن خارهای بیابان در پاهای کودکانه‌ای که به دنبال عشق ندای لبیک سرداده بودند، یعنی اوج مردانگی و ایستادگی، یعنی تجسم تمام غیرت‌هایی که در چشمهای نجیب علمدار سو سو میزد.

وقتی حضرت عباس مشک را در عین عطش پر از آب کرد و اما آب کربلا آن روز در مقابل این اسوه وفا آبروداری نکرد برای همین فرات تا ابد از تشنگی او دلخون شد، تا جایی که آسمان بغض کرد و برای رفتن بزرگ مردی چون عباس بن علی علیه السلام گریست. در میان مداحان اهل بین عبدالرضا هلالی بیش از سایر مداحان به بازخوانی نوحه‌های قدیمی خود می‌پردازد. چرا که مخاطبان هیئت الرضا خاطره خوشی با این نواها دارند

عبدالرضا هلالی در هیأت الرضا (ع) چنین خواند:

لب خشک ماهی‌های کربلایی،

از عطش نوحه میخونن

کی میایی میایی

یه تیر به چشمت پا میذاره

یه نفر میگه عمومون دست نداره

***

خوشگلی و مه جبینی، مایه‌ی فخر زمینی

پهلوونِ پهلوونا، پسر ام البنینی

پسرم تو نورِ عینی، پادشاهِ عالمینی

اما یادت باشه مادر، بلا گردونِ حسینی

بویٍِ سیب و حرم حبیب و حسین و غریب و کرب بلا

بویِ لاله، بویِ لاله خدایِ آلاله دختر سه ساله کرب بلا

بویِ یاس و بویِ یاس و خدای احساس و ضریح عباس و کرب بلا

عجب صفایی داره، ضریح خوشگل آقام ابالفضل

شور و نوایی داره ضریح خوشگل آقام ابالفضل

ما مدیون عاشوراییم؛ اگر آن روز حضرت زینب کتاب قطور صبوری را تدوین نمی‌کرد امروز هیچکس را معیار صبوری نبود زینب کبری سلام الله علیها حجت شکیبایی است و آیه بردباری در شکننده‌ترین لحظه‌ها و در ازدحام آزمون‌ها و آتش و آوارگی است. کیست که فصلی از کتاب زینب را بخواند و حقارت رنج خود را در مقایسه با آن رنج‌های کوه‌شکن درنیابد. در تاسوعا و عاشورای حسینی امسال سید مجید بنی فاطمه در وصف این بزرگ بانو بسیار زیبا مرثیه خوانی کرد و خواند:

زینب ای مرد آفرین

چادرت حبل المتین

کربلا مدیون تو

پرچمت بالاترین

فاطمه سیرت زینب ای زینب

علوی صولت زینب ای زینب

علیا حضرت زینب ای زینب

جلوه‌ی حیدری پدرت

در وجود تو

در جهان نام کربلا نبود

در نبود تو

سرفراز گشته تا ابد نماز

از سجود تو

هم سری هم سروری

کار تو پیغمبری

خیبرت شام بلا

زینبی یا حیدری

فاتح دل‌ها زینب ای زینب

وارث زهرا زینب ای زینب

قلب عاشورا زینب ای زینب

اشهد ان خطبه‌ی علی

در کلام تو

اشهد ان ذوالفقار او

در نیام تو

اشهد ان شام شد خراب

از قیام تو