شوق دیدن مشهورترین فوتبالیست دنیا

شوق دیدن مشهورترین فوتبالیست دنیا یک حق ساده انسانی است. چرا باید این حق ساده را تحقیر کنیم؟

چرا این اصرار هیجانزده وجود دارد هر که سلیقه اش، روش زندگی اش، دلخوشی هایش و حتی اخلاقش با ما فرق دارد را تحقیر می کنیم.

شرکت صدها هزار نفره جوانان کشور برای تشیع جنازه مرتضا پاشایی خواننده موسیقی پاپ، چرا باید مورد سرزنش و تمسخر روشنفکران قرار بگیرد؟

چرا نمی توانیم این واقعیت ساده را بپذیریم که از جمعیت ۸۰ میلیونی هنوز دو سه‌ میلیون زوار مومن مذهبی هم وجود دارند که در مراسم اربعین شرکت می کنند.

مگر‌ همه افرادی که خواهان بهروزی و آزادی ایران هستند‌ هدف شان این نیست که هر ایرانی سلیقه و نظر و علائق خودش را داشته باشد؟

نکند قرار است در آینده هم بعد از پشت سر گذاشتن استبداد مذهبی، دوباره یک عده با سلیقه های خاص‌ بیابند تعیین تکلیف کنند شهروندان کشور چه جیزی را‌ ببینند یا گوش دهند؟

حکومت قلدر متعصب همواره مشغول تحقیر و حذف ما است و یکی از راه های دفاع در برابر این بی حرمتی شان شاید این شده است که خود ما هم با دیدن تفاوت مان با دیگران، با خشم تمام، آنها را مورد تمسخر قرار دهیم.؟ حتی تمسخر افرادی که خیلی طبیعی و ساده از دیدن رونالدو ذوق می کنند.