قتلهای خانوادگی در ایران و دلایل آن، اکبر معارفی - Gooya News

خبر قتل فجیع بابک خرمدین، کارگردان ایرانی، به دست پدر و مادرش؛ و آشکار شدن قتل داماد و دخترشان در سال‌های قبل و نداشتن هرگونه احساس ندامت از طرف آن‌ها شوک بزرگی به وجدان بسیاری از ایرانیان داخل و خارج از ایران وارد کرد. ولی متاسفانه به نظر می‌رسد، قتل‌های خانوادگی در ایران امری چندان نادر نباشند. چند روز بعد از این جنایت، روز پنجشنبه ٣٠ اردیبهشت (٢٠ می)، در اسفراین، مادری دو کودک خردسالش را به قتل رساند و با خوردن شیره‌ی تریاک سعی کرد خودش را بکشد. در همین روز، در رشت، مرد ٣٠ ساله­ای پدر ٤٧ ساله‌ی خود را با شلیک سه گلوله‌ی اسلحه‌ی شکاری به قتل رساند[1]. در همین ماه پسری که پدر روانپزشکش را ٢٠ ماه قبل با شلیک اسلحه کشته بود دستگیر شد[2].

"چند روز بعد از این جنایت، روز پنجشنبه ٣٠ اردیبهشت (٢٠ می)، در اسفراین، مادری دو کودک خردسالش را به قتل رساند و با خوردن شیره‌ی تریاک سعی کرد خودش را بکشد"یک ماه قبل، در فروردین ١٤٠٠ در اهواز، مرد ٥٠ ساله­ای همسر مطلقه خود را به همراه پدر، مادر و دو برادرش با اسلحه کلاشنیکف کشت[3]. در بهمن ١٣٩٩ در مشهد، زن ٤٦ ساله­ای با ضربات مشت و لگد پسر ٢٩ ساله­اش را کشت[4]. در دی ماه ١٣٩٩ در تهران، دختر ٢٤ ساله­ای با کمک دو نفر مرد، مادر، شوهرِ مادر و خواهر ٢٠ ساله­اش را کشت. او جسد خواهرش را در بشکه­ای از اسید حل کرد، و تصمیم داشت که جسد مادر و شوهرش را هم در بشکه‌ی اسید حل کند که ٤٠ روز بعد، این جنایت به‌طور تصادفی کشف شد[5]. در تیرماه ١٣٩٩، خانم "پرنگ قاضی" دانش‌آموخته‌ی کارشناسی ارشد ادبیات انگلیسی، اهل کتاب و فرزند استاد "احمد قاضی" (مترجم مشهور) بر اثر ضربات وارده توسط شوهرش کشته شد[6].

در آبان ١٣٩٨، در تهران پسر۱۸ ساله‌ای که تصور می‌کرد والدینش برادر کوچکش را بیشتر از او دوست داشتند، در اقدامی جنون‌آمیز تمام اعضای خانواده‌اش را به قتل رساند. او با ضربات متعدد چاقو برادر ١٣ ساله‌اش، پدر ٤٥ ساله‌اش، و مادر ٤٤ ساله‌ی خود را کشت[7].

این مواردِ اشاره شده فقط گوشه‌ی کوچکی از ابعاد وحشتناک خشونت خانوادگی در ایران هستند که به‌نظر می­رسد در حال افزایش است. پرسش مهم این است: این قتل‌های خانوادگی چرا صورت می­گیرند؟ آیا راهی برای جلوگیری از آن‌ها و یا حداقل کاهش آن‌ها وجود دارد؟ قبل از پاسخ به این پرسش‌ها می‌باید دلایل وقوع چنین فجایعی را بشناسیم و بعد امکان از میان بردن یا تعدیل عوامل به‌وجود آورنده‌ی آن‌ها را بررسی کنیم. خوشبختانه در غرب، به‌ویژه در آمریکا، تحقیقات زیادی درباره‌ی این گونه خشونت­ها انجام شده‌اند که ما می‌توانیم برای شروع گفتمان خود به آن‌ها مراجعه کنیم. در این‌جا، به اجمال، فقط به بخشی از این مباحث می‌پردازیم و امیدواریم متخصصان این حوزه این روند بررسی را با دقتی بیشتر پیگیری کنند.