سیاست آموزنده آسیایی‌ها در راستای تقویت استارت‌آپ‌ها

غزال زیاری: ژاپن و کره جنوبی را باید قطب‌های نوآوری و مهد شرکت‌های پیشرو در زمینه فناوری پیشرفته دانست که رشد اقتصادی جهانی را تقویت می‌کنند.

استراتژی‌های نوآوری آن‌ها حالا مدل "سیلیکون ولی" را به چالش می‌کشد: یک نابغه با یک ایده درخشان که بودجه پیاده‌سازی ایده درخشانش را از سرمایه‌گذاران خصوصی دریافت می‌کند.

تفاوت استراتژیک در ایده‌های غرب و شرق

در آمریکا تصور بر این است که استارت‌آپ‌ها باید اغلب با هدف ایجاد اختلال در شرکت‌ها و صنایع موجود، به‌تنهایی کار کنند. ولی دولت‌ها و شرکت‌های ژاپنی و کره‌ای معتقدند که همکاری بین استارت‌آپ‌های جدید و شرکت‌های موجود برای تقویت رقابت اقتصادی، به‌ویژه در فناوری‌هایی مثل نیمه‌هادی‌ها، رباتیک، انرژی اهمیت بالایی دارد. آن‌ها یک اکوسیستم نوآوری باز ایجاد کرده‌اند که در آن سازمان‌های دولتی، شرکت‌های بزرگ و استارت‌آپ‌های کوچک‌تر همگی از یکدیگر حمایت می‌کنند.

مدل سئول و توکیو حکایت از آن دارد که گرچه استارت‌آپ‌ها در یک اقتصاد رقابتی مرکزی هستند، اگر به‌تنهایی کار کنند، پتانسیل محدودی دارند؛ اما با همکاری استارت‌آپ‌ها با دولت و شرکت‌های بزرگ، اقتصاد ملی سود بیشتری می‌برد.

در حال حاضر، آمریکا آن بهشت کارآفرینان که در فیلم‌های هالیوود به تصویر کشیده می‌شود نیست و آن‌ها به دنبال رویکرد ژاپن و کره جنوبی هستند. سیاست‌گذاران آمریکایی باید با پذیرش این واقعیت، به دنبال افزایش رقابت اقتصادی و فناوری باشند.

تغییر از درون

ژاپن و کره جنوبی عملا می‌دانند که استارت‌آپ‌ها منابع نوآوری باز برای شرکت‌های بزرگ هستند. سیاست‌های ملی آن‌ها شرکت‌های کوچک‌تر را تقویت و آن‌ها را تشویق می‌کند تا با شرکت‌های بزرگ‌تر در مسیر حمایت از نوآوری کشور همکاری کنند.

"تفاوت استراتژیک در ایده‌های غرب و شرق در آمریکا تصور بر این است که استارت‌آپ‌ها باید اغلب با هدف ایجاد اختلال در شرکت‌ها و صنایع موجود، به‌تنهایی کار کنند"استارت‌آپ‌ها ایده‌ها و روش‌های جدید کار را به شرکت‌های بزرگ ارائه می‌کرده و این‌گونه با رقبای آمریکایی، چینی و اروپایی رقابت ‌می‌کنند.

چالش بزرگ K-Startup کره جنوبی برنامه‌ای دولتی است که در سال ۲۰۱۶ راه‌اندازی شد و از استارت‌آپ‌ها برای رقابت بین‌المللی پشتیبانی می‌کند و همچنان در حال رشد است و با بودجه و مدیریت دولت، استارت‌آپ‌هایی را از سراسر جهان گرد هم می‌آورد که باهم رقابت می‌کنند. یکی از معیارهای مهم موفقیت این برنامه، شناسایی موافقت‌نامه‌های مجوز و مشارکت با شرکت‌های خوشه‌ای کره‌ای است. یعنی سخاوتمندی دولت مشروط به شراکت استارت‌آپ‌ها با سامسونگ، هیوندای، آل جی یا هر شرکت بزرگ کره جنوبی است.

ژاپن هم در سال ۲۰۱۸ برنامه مشابهی را تحت عنوان J-Startup راه‌اندازی کرد. بدین ترتیب که شرکت‌ها برای تأمین مالی با بانک‌های اصلی این کشور شریک می‌شوند و استارت‌آپ‌های خصوصی به ارزشی بیش از ۱ میلیارد دلار می‌رسند. این برنامه برای تشویق برای همکاری ساخته شد و همچنان ادامه دارد و هدف اولیه آن کمک به ساخت ۱۰۰ کسب‌وکار تک‌شاخ (شرکت نوپایی که ارزش بازار آن از یک میلیارد دلار آمریکا عبور کرده باشد) تا سال ۲۰۲۳ بود که البته هنوز به این هدف دست نیافته و به تنها ۲۰ تک‌شاخ رسیده است.

دولت‌های کره و ژاپن، در راستای ارتقای نوآوری و رشد اقتصادی، این‌گونه شرکت‌های بزرگ قدیمی و استارت‌آپ‌ها را گرد هم آورده‌اند.

در این‌بین ابتکارات استارت‌آپی مشابه در آمریکا، مستقیماً روی استارت‌آپ‌ها سرمایه‌گذاری می‌کند ولی شرکت‌های بزرگ را به‌عنوان همکار درگیر نمی‌کنند.

رویای آمریکایی در سیلیکون ولی

بیشتر مردم "سیلیکون ولی" را سرزمینی می‌دانند که در آن دست نامرئی بازار، بقای بهترین‌ها را تضمین می‌کند: استارت‌آپ‌هایی که توسط ذهن‌های جوان با ایده‌های درخشان کار می‌کنند و درعین‌حال سرمایه‌شان را از سرمایه‌گذاران می‌گیرند تا گام‌های بزرگ بعدی را بردارند. این کارآفرینان روزی بیل گیتس، ایلان ماسک، استیو جابز یا مارک زاکربرگ بعدی خواهند شد.

محور اصلی سیلیکون ولی این ایده است که کارآفرینان تازه، شرکت‌های جدیدی را برای جایگزینی شرکت‌های بزرگ امروزی ایجاد کنند و بسیاری از بنیان‌گذاران مشتاق فناوری، مأموریت خود را «ساختن آینده» می‌دانند.