چگونه حکومت اسلامی ریشه در بی نظمی دارد، ش. بابکان - Gooya News

اگر به زبان ساده استبداد را رفتار خودکامه، خود سرانه و دلبخواهی و همچنین دیکتاتوری را حکومت اقلیتی که در راس آن فرد قدرت مدار قرار داشته و به اندازه‌ای از قانون منوط و مشروط است بدانیم، با توجه به وضعیت اسفناک ۴۵ ساله حاکمیت اسلامی در ایران، می‌توانیم این نوع حکمرانی را برآیند هر دو نوع استبدادی و دیکتاتوری قلمداد کنیم.
نظام اسلامی در ایران علاوه بر این که تشکیلاتی مانند سپاه پاسداران، ارتش، نیروی انتظامی، نیروهای ویژه، وزارت اطلاعات و ده‌ها دستگاه امنیتی و پلیسی غیر متعارف در مقایسه با دیگر کشورها در اختیار گرفته و در هر دستگاه اجرایی، واحدی به نام حراست و واحد دیگری به نام بسیج درون سازمانی به منظور اعمال امور پلیسی و امنیتی تشکیل داده است، با وجود همه اینها با تبدیل مساجد و تکایا و سازماندهی غیر رسمی الوات و ارازل و اوباش و فواحش و بخشی از مردم عادی نیازمند معیشت روزمره و نا آگاه و معتقد به خرافات مذهبی، در سلطه هر چه فزاینده به مردمان و شهروندان این آب و خاک همت گماشته است و هر کدام از این سازمان‌های رسمی و غیر رسمی در جهت حفظ منافع جناح، گروه و دسته خاصی سازهای نا هماهنگ خود را می‌زنند. هر وظیفه‌ای، به چندین دستگاه موازی و نا‌مربوط ‌ واگذار شده و در مسائل خاصی حتی تا ده دستگاه اجرایی خود را بر اساس قوانین و مقررات فی البداهه و دستورات نوشته و نانوشته رهبری، متولی می‌خوانند و دارای دیدگاه‌های متفاوت و متناقض می‌باشند. بهترین دلیل، دیدگاه‌های متضاد وزارت اطلاعات و سپاه پاسداران در مورد دستگیری و محاکمه کارشناسان حفاظت محیط زیست است که بی گناه و ناباورانه مدت ۶ سال از بهترین دوران زندگی خود را فقط و فقط به خاطر عشق به این سرزمین و حراست از محیط زیست در حال نابودی ایران، در زندان‌های مخوف و غیر‌انسانی این نظام جهنمی، به یغما برده‌اند. یکی می‌گفت گناهکارند دیگری می‌گفت بی‌گناهند. واضح است در بی‌نظمی کامل، راس هرم سیاسی یا به عبارتی صحیح‌تر دیکتاتور و مستبد احساس امنیت می‌کند.

"واضح است در بی‌نظمی کامل، راس هرم سیاسی یا به عبارتی صحیح‌تر دیکتاتور و مستبد احساس امنیت می‌کند"زیرا در بهم ریختگی امکان اتحاد و ایجاد خطر برای نظام به حداقل ممکن می‌رسد به ویژه در ارتباط با نیروهای مسلح. این مطلب درباره نیروهای مسلح پیش از انقلاب نیز صدق می‌کند، زیرا هیچ مستندی از شرفیابی غالب فرماندهان نظامی با هم در حضور همایونی دیده نمی‌شود. آنها را تک تک به حضور می‌پذیرفت که مبادا اتحادی بین آنها ایجاد گردد و به همین دلیل بود این فرماندهان در غیبت فرمانده کل قوا قادر به تصمیم جمعی برای جلوگیری از سرایت سرطان آخوندی به سرزمین مان نشدند و ۲۶ فرمانده ارشد، چهار زانو در برابر نمایندگان رهبر خود خوانده مسلمین جهان!!! کشور و مردمانش را به او و نظامش تسلیم کردند.