ماجرای جعفرِ نخست‌وزیر و دسته گل‌هایش

یکی از سیاستمداران متمول عصر پهلویِ پسر که از روابط سیاسی گسترده‌ای بین درباریان و چهره‌های اقتصادی و سیاسی برخوردار بود و ۱۷ میلیون دلار در بانک‌های اروپایی سرمایه‌گذاری کرده بود، طی دو دوره نخست‌وزیری و سالها وزارت و وکالت مجلس و مدیریت شرکتهای متعدد خصوصی، چنان کارنامه سیاهی از خود به جا گذاشت که کیفر آن جز با سقوط حکومت پهلویِ دوم مجازات دیگری نداشت.

به گزارش ایسنا، امروز دهم آبان چهل و دومین سالروز استیضاح جعفر شریف‌امامی نخست‌وزیر پهلوی در سال ۱۳۵۷ است.

با به بن‌بست خوردن منوچهر اقبال، محمدرضا پهلوی جعفر شریف امامی را در پنجم شهریور ۱۳۵۷ به عنوان نخست‌وزیر جدید مامور تشکیل کابینه کرد و او ۱۶ روز بعد با شعار «دولت آشتی ملی» در تاریخ ۲۱ شهریور ۱۳۵۷ در صحن علنی بیست و چهارمین دوره ‌مجلس شورای ملی حضور یافت و به دفاع از کابینه پیشنهادیش پرداخت و موفق به اخذ رای اعتماد مجلس شد.

با این حال با شدت گرفتن برخورد ارتش گارد شاهنشاهی با اعتراضات خیابانی، هدف شاه و نخست‌وزیر هم برای مردم روشن‌تر شد.

شاهِ پسر، جعفر شریف‌ امامی را به این دلیل به عنوان نخست‌وزیر انتخاب کرد تا بتواند موقعیت در حال فروپاشی خود را هم از طریق یک شخصیت سیاسی خارج از اقوام و وابستگان دربار اما وابسته و معتدل حفظ کند و هم با چنگ زدن به اعتبار پدرش شیخ محمدحسین نظام‌الاسلام معروف به «آقا شریف»، شاگرد و پیشکار میر محمد امامی امام جمعه وقت تهران و نوه دختری ناصرالدین شاه قاجار، آبروی ریخته سلطنت را بازیابی کند.