نجات‌یافته هندی: مهربانی اوکراینی‌ها جانم را نجات داد

از ته قلبم از او متشکرم."

ویشنو نگران بود که حیوانات خانگی اجازه ورود به مرز را نداشته باشند، بنابراین لئو را پیش معلم اوکراینی خود گذاشت و سوار مینی‌بوس شد.

وقتی اتوبوس از جاده‌های جنوب غربی اوکراین می‌گذشت، ویشنو و دوستانش احساس آرامش کردند. جز یک لحظه بحرانی که هواپیماها بالای سرشان می‌چرخیدند - و ویشنو نمی‌داند که اوکراینی یا روسی بودند - بیشتر اوقات احساس می‌کردند که دارند به سمت امنیت حرکت می‌کنند.

اما بدترین قسمت سفر ویشنو هنوز اتفاق نیفتاده بود.

منبع تصویر،

POLLA VISHNU VARDHAN RAO

توضیح تصویر،

ویشنو در بین ۲۰ دانشجوی هندی بود که توسط یک راننده مینی‌بوس از وینیتسیا به مرز رومانی برده شد

وقتی راننده اتوبوس ویشنو و دوستانش را پیاده کرد، آنها به جمع صدها نفری پیوستند که سعی داشتند از دروازه‌ای در مرز عبور کنند.

ویشنو می‌گوید فقط اوکراینی‌ها اجازه عبور داشتند - و هر بار که به گذرگاه نزدیک می‌شد، نگهبان‌ها او را دوباره "عقب می‌کشیدند".

پس از یک روز کامل ایستادن در میان جمعیتی که لحظه به لحظه زیاد می‌شد، ویشنو دیگر داشت نگران می‌شد که شاید هرگز نتوان از مرز رد شود.

غذا و نوشیدنی کافه‌های موقتی که به پناهندگان خدمات می‌رساندند، تمام شده بود، و ویشنو موز و نان‌هایی را که به‌ عنوان غذای مختصر با خود آورده بود، تمام کرده بود.

منبع تصویر،

POLLA VISHNU VARDHAN RAO

توضیح تصویر،

ویشنو می‌گوید بدترین بخش سفر او انتظار برای عبور از مرز به رومانی بود

در نهایت به التماس به نگهبانان متوسل شد تا به او و دوستانش اجازه عبور دهند.

"ما درخواست می‌کردیم: 'لطفا اجازه بدهید رد شویم، دو روز است که سر پا هستیم، درد داریم، غذا، آب نداریم'."

"بالاخره قبول کردند."

بنابراین ویشنو با تعداد کمی از دوستانش از مرز عبور کرد - اما ۱۳ نفر از گروه ۲۰ نفره اصلی او جا ماندند.

منبع تصویر،

POLLA VISHNU VARDHAN RAO

توضیح تصویر،

سفارت هند در رومانی به ویشنو (سمت چپ) کمک کرد پس از ۳۰ ساعت توقف در مرز به خانه پرواز کند

ویشنو در مورد احساسش در آن لحظه گفت: "شخصا، من خوشحالم. اما بسیاری از دوستان خوشحال نیستند. من در این لحظه خودخواهم. باید خودخواه باشیم زیرا زندگی خودمان است.

ما نمی‌توانیم جان خود را به خاطر دوستانمان به خطربیندازیم - بنابراین راهمان را جدا کردیم و رفتیم."

همه اعضای گروه ۲۰ نفره ویشنو از آن زمان به خانه خود در هند رسیده‌اند.

اما نیروهای روسی به بمباران پایتخت ادامه می‌دهند و او همچنان نگران دوستان دیگرش در کی‌یف - همچنین دانشجویان هندی - است که در پناهگاه‌های خود گیر افتاده‌اند.

منبع تصویر،

POLLA VISHNU VARDHAN RAO

توضیح تصویر،

ویشنو حالا در خانه والدینش در جنوب هند، امنیت دارد، اما امیدوار است روزی به اوکراین بازگردد

با کمک سفارت هند در رومانی، ویشنو با اتوبوس از مرز به فرودگاه بخارست منتقل شد. وقتی در فرودگاه راجیو گاندی در حیدرآباد فرود آمد، مادر و پدر نگرانش او را در آغوش گرفتند و غرق بوسه کردند.

ویشنو چند روز پس از ورود به خانه والدینش در سوریاپت، تلانگانا، به لئوی عزیزش پیوست.

معلم او در اوکراین با خانواده‌اش به مولداوی گریخته بود اما لئو را با اتوبوس تا بخارست برده بود و از آنجا سگ را با پروازی به هند برده بودند.

ویشنو می‌گوید که او و لئو بدون مهربانی مردم وینیتسیا نمی‌توانستند به خانه برگردند.

"من خوش شانس هستم، خیلی‌ها به من کمک کردند - همسایه‌ها، راننده اتوبوس، معلمم."

"اوکراینی‌ها مردمان بسیار خوبی هستند."

• حمله روسیه به اوکراین؛ 'از کابل فرار کردم ولی جنگ تا کی‌یف دنبالم کرد'
• 'صدها پناهجوی افغان از اوکراین به لهستان فرار کرده‌اند'
• خروج اتباع ایرانی از اوکراین: برخی در 'لهستان، رومانی و مجارستان، اسلواکی و مولدوای هستند'
• فرار فرا‌واقعی مارتا شوکالو سردبیر بخش اوکراینی بی‌بی‌سی از کی‌یف
• جنگ اوکراین؛ فوتبالیست برزیلی مادرزن اینفلوئنسر اینستاگرام را نجات داد
• مساله 'موهای بلوند و چشمان آبی' در جنگ اوکراین
• چرا بیشتر دانشجویان خارجی در اوکراین آفریقایی و هندی هستند؟